Kod ICD-10: A01.3

Kod A01.3 to Dur rzekomy C

Kod ICD-10 A01.3 odnosi się do dur rzekomego C, czyli zakażenia bakteriami Salmonella enterica subsp. enterica serotyp C. Choroba ta należy do grupy durów rzekomych (paratyphi), które mają przebieg kliniczny zbliżony do klasycznego duru brzusznego (typhoid fever), jednak są wywoływane innymi serotypami Salmonella niż Salmonella Typhi.

Wskazania do stosowania kodu

Kod A01.3 stosuje się, gdy na podstawie objawów klinicznych oraz wyników badań laboratoryjnych (np. dodatnia hemokultura z identyfikacją Salmonella Paratyphi C) stwierdza się u pacjenta ostre bakteryjne zakażenie o obrazie duru rzekomego wywołane tym właśnie serotypem Salmonelli. Typowe wskazania do zastosowania tego kodu to:

• Gorączka utrzymująca się powyżej 7 dni
• Objawy ogólnoustrojowe, takie jak bóle głowy, bóle brzucha, osłabienie
• Powiększenie wątroby i śledziony (hepatosplenomegalia)
• Wykwity skórne typu roseola
• Zmiany w obrazie krwi obwodowej (leukopenia, względna limfocytoza)
• Historia podróży do krajów endemicznych dla durów rzekomych lub kontakt z osobami zakażonymi

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie duru rzekomego C opiera się na podawaniu odpowiednich antybiotyków. W zależności od wrażliwości szczepu Salmonella Paratyphi C oraz lokalnych rekomendacji, zwykle stosuje się następujące grupy leków:

• Fluorochinolony (np. cyprofloksacyna) – preferowane w przypadku szczepów wrażliwych
• Antybiotyki β-laktamowe, zwłaszcza ceftriakson lub cefiksym
• Azalidy i makrolidy (np. azytromycyna)

Dobór leku powinien być ustalony na podstawie antybiogramu oraz uwarunkowań klinicznych.
Zalecane jest także leczenie wspomagające, monitorowanie powikłań oraz nawadnianie.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A01.3 pozwala na dokładne sklasyfikowanie stanu klinicznego pacjenta z durem rzekomym C w dokumentacji medycznej i statystyce zdrowotnej. Jego stosowanie ułatwia właściwe prowadzenie terapii, dobór antybiotyków zgodny z rozpoznaniem oraz monitorowanie rozprzestrzeniania się tej choroby. Stanowi również podstawę do prawidłowego raportowania przypadków do instytucji nadzoru epidemiologicznego i publicznego systemu ochrony zdrowia.