Kod ICD-10: O62.0.0

Kod O62.0.0 to Pierwotnie słaba czynność skurczowa macicy o niskim napięciu

Kod O62.0.0 w klasyfikacji ICD-10 służy do oznaczania przypadków, w których w czasie porodu występuje pierwotnie słaba czynność skurczowa macicy, charakteryzująca się niskim napięciem macicy (hypotonia uteri). Stan ten objawia się niewystarczającą siłą oraz częstością skurczów macicy już od początku fazy aktywnej porodu, co skutkuje utrudnionym postępem porodu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod O62.0.0 stosuje się u rodzących, u których rozpoznano:

• Pierwotnie słabą czynność skurczową macicy w okresie rozwierania szyjki macicy
• Brak pożądanej dynamiki porodu bez innych, wtórnych komplikacji lub czynników mechanicznych
• Wydłużenie porodu w fazie aktywnej mimo prawidłowego położenia płodu
• Objawy hipotonii macicy, takie jak mała intensywność skurczów oraz niska liczba skurczów mierzalna podczas badania położniczego lub przy użyciu tokografii

Kod ten umożliwia precyzyjną dokumentację słabej czynności porodowej, co ma znaczenie zarówno dla prowadzenia terapii, jak i do rozliczeń oraz analiz epidemiologicznych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie pierwotnie słabej czynności skurczowej macicy polega najczęściej na indukcji lub stymulacji skurczów. Typowe leki używane w tym wskazaniu to:

• Oksytocyna (syntetyczna, dożylna) – najczęściej stosowany lek w celu pobudzenia lub nasilenia czynności skurczowej macicy
• Prostaglandyny (np. dinoproston, misoprostol) – do stosowania dopochwowego lub doustnego przy braku efektów oksytocyny, szczególnie przy niedojrzałej szyjce macicy
• Rzadziej: inne leki pobudzające czynność mięśnia macicy (np. karbetocyna), zwykle w określonych sytuacjach klinicznych

Ważne jest monitorowanie stanu matki i płodu podczas stosowania tych farmaceutyków ze względu na ryzyko hiperstymulacji macicy.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod O62.0.0 jest przydatny w dokumentowaniu i klasyfikacji przypadków pierwotnie słabej czynności skurczowej macicy podczas porodu. Pozwala na precyzyjną identyfikację przyczyny dystocji porodowej, ułatwia dobór leczenia, a także wspiera ocenę jakości opieki położniczej. Jego stosowanie jest ważne zarówno dla celów klinicznych, jak i administracyjnych (np. rozliczenia szpitalne, analizy epidemiologiczne, rejestry perinatalne).