Kod ICD-10: S62.2.0

Kod S62.2.0 to Złamanie Bennetta

Kod S62.2.0 w klasyfikacji ICD-10 oznacza złamanie Bennetta. Jest to złamanie podstawy I kości śródręcza ze zwichnięciem w stawie nadgarstkowo-śródręcznym kciuka. Ten typ złamania należy do złamań śródręcza kciuka o charakterze wewnątrzstawowym, niestabilnym i często wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej oraz zastosowania odpowiedniego leczenia.

Wskazania do stosowania kodu

Kod S62.2.0 używany jest w przypadku rozpoznania złamania Bennetta – najczęściej w wyniku urazu bezpośredniego, np. upadku na wyprostowaną dłoń, uderzenia lub podczas uprawiania sportów kontaktowych. Złamanie to podejrzewa się klinicznie przy obrzęku i bólu u nasady kciuka z ograniczeniem ruchomości i zaburzeniem funkcji chwytnej.

• Stwierdzenie przerwania ciągłości kości śródręcza I palca w obrazowaniu (np. RTG, czasem TK).
• Obecność przemieszczenia odłamu oraz zwichnięcia w stawie nadgarstkowo-śródręcznym.
• Przewlekłe, nieleczone lub źle leczone urazy tej okolicy mogą prowadzić do trwałych upośledzeń funkcji kciuka.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie złamania Bennetta z reguły jest zabiegowe – złamanie wymaga anatomicznej repozycji i stabilizacji, często za pomocą zespolenia śrubami, drutami Kirschnera. Jednak przed i po zabiegu stosuje się farmakoterapię wspomagającą:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – np. ibuprofen, ketoprofen – celem łagodzenia bólu i zmniejszenia obrzęku.
• Analgetyki – np. paracetamol, a w silniejszych dolegliwościach opioidy krótkotrwale.
• Antybiotyki profilaktycznie – stosowane w przypadku złamań otwartych lub po zabiegach chirurgicznych wymagających otwarcia skóry.
• Leki przeciwzakrzepowe – w przypadku hospitalizacji u pacjentów unieruchomionych.

Leki te wspierają główne leczenie ortopedyczne (zachowawcze lub operacyjne) oraz minimalizują ryzyko powikłań i poprawiają komfort pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod S62.2.0 pozwala na precyzyjne zdefiniowanie złamania Bennetta – urazu, którego konsekwencją bez prawidłowego leczenia może być trwałe upośledzenie funkcji kciuka. Prawidłowe rozpoznanie i kodowanie ma kluczowe znaczenie dla:

• Rozpoczęcia szybkiego i adekwatnego postępowania terapeutycznego.
• Prawidłowej klasyfikacji urazu w dokumentacji medycznej.
• Wyboru metody leczenia (zachowawczej lub operacyjnej) oraz odpowiednich leków wspomagających.
• Ułatwienia komunikacji między specjalistami, zwłaszcza ortopedą, lekarzem SOR, fizjoterapeutą.

Znajomość kodu S62.2.0 i kryteriów klinicznych prowadzi do zwiększenia szans na przywrócenie pełnej sprawności kciuka, a także pozwala na optymalizację procesu leczenia.