Kod ICD-10: H91.1

Kod H91.1 to Presbyacusis

Kod H91.1 w klasyfikacji ICD-10 oznacza Presbyacusis, czyli niedosłuch starczy. To jedno z najczęstszych zaburzeń słuchu u osób w podeszłym wieku, charakteryzujące się postępującą utratą słuchu wynikającą z procesów starzenia się ucha wewnętrznego. Proces ten dotyczy najczęściej obu uszu i prowadzi głównie do pogorszenia słyszenia wysokich częstotliwości.

Wskazania do stosowania kodu

Kod H91.1 stosuje się w przypadkach, gdy u pacjenta stwierdza się obustronny, postępujący niedosłuch czuciowo-nerwowy, typowy dla osób w wieku podeszłym, bez uchwytnej przyczyny innej niż procesy starzenia. Diagnozę opiera się na wywiadzie, badaniu podmiotowym i audiometrii, która potwierdza symetryczny ubytek słuchu, zwykle większy przy wyższych częstotliwościach.

• Utrata słuchu u osób w wieku 60 lat i powyżej
• Brak objawów zapalenia ucha czy innych przyczyn niedosłuchu
• Symetryczny ubytek słuchu o charakterze czuciowo-nerwowym

Typowe leki stosowane w leczeniu

Presbyacusis jest schorzeniem degeneracyjnym, którego nie leczy się przyczynowo farmakologicznie. Leki nie są skuteczne w przywracaniu utraconego słuchu w tym schorzeniu, dlatego główne podejście to rehabilitacja słuchu oraz protezowanie słuchu:

• Aparaty słuchowe – urządzenia wspomagające słyszenie i poprawiające komfort życia pacjenta
• Implanty ślimakowe (w wybranych przypadkach zaawansowanego ubytku słuchu)
• Stosowanie środków poprawiających mikrokrążenie (tylko pomocnicze, brak udowodnionej skuteczności)

Optymalizacja leczenia chorób współistniejących, takich jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca, może spowalniać progresję niedosłuchu, ale nie pozwala cofnąć zmian już powstałych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Wskazanie H91.1 – Presbyacusis pozwala na precyzyjną klasyfikację zaburzenia słuchu u osób w wieku podeszłym. Kod jest istotny z punktu widzenia rozliczeń świadczeń zdrowotnych, planowania rehabilitacji słuchu oraz określania wskazań do zastosowania aparatów słuchowych lub kwalifikacji do leczenia implantacyjnego. Ułatwia także podejmowanie decyzji o skierowaniu pacjenta do otolaryngologa lub audiologa oraz ułatwia komunikację interdyscyplinarną w opiece nad osobą starszą z niedosłuchem.