Kod ICD-10: D61.9.0

Kod D61.9.0 to Ostry zanik szpiku

D61.9.0 oznacza ostry zanik szpiku i jest stosowany w klasyfikacji ICD-10 do oznaczania przypadków, w których dochodzi do gwałtownej i znaczącej redukcji elementów krwi w wyniku uszkodzenia lub niewydolności komórek macierzystych szpiku kostnego. Jest to stan nagły, wymagający pilnej diagnostyki i interwencji, mogący prowadzić do ciężkiej niewydolności hematopoezy ze wszystkimi jej konsekwencjami klinicznymi.

Wskazania do stosowania kodu

• Stany nagłego wystąpienia pancytopenii (znaczne obniżenie liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi) bez wyraźnej przyczyny wtórnej.

• Ostre niewydolności szpiku związane z ekspozycją na substancje toksyczne, radioterapią, chemioterapią lub nieznanym czynnikiem.

• Aplazja lub hipoplazja szpiku przebiegająca ze znacznym pogorszeniem parametrów morfotycznych krwi.

• Podejrzenie zespołu aplazji szpiku o etiologii idiopatycznej (przy braku rozpoznania konkretnej, znanej przyczyny wtórnej).

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leczenie immunosupresyjne — najczęściej stosowane są antytymocytarne globuliny (ATG) oraz kortykosteroidy (np. prednizon).

• Leki stymulujące hematopoezę — czynniki wzrostu kolonii granulocytarnej (G-CSF), czynniki wzrostu erytropoezy (EPO).

• Leczenie wspomagające — przetoczenia krwi i płytek, profilaktyka i leczenie zakażeń (antybiotyki szerokospektralne, leki przeciwgrzybicze).

• Allogeniczny przeszczep szpiku — rozważany w przypadkach opornych na leczenie/fatalnie rokujących.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

D61.9.0 – Ostry zanik szpiku to kod przeznaczony dla sytuacji nagłych i groźnych stanów hematologicznych o niejasnej lub idiopatycznej etiologii, obejmujących ciężką niewydolność szpiku. Kod ten umożliwia szybką identyfikację przypadków wymagających natychmiastowego wdrożenia wielospecjalistycznej terapii, zarówno immunosupresyjnej, jak i wspomagającej oraz pozwala na monitorowanie epidemiologiczne i organizacyjne tego typu przypadków w placówkach ochrony zdrowia. Zastosowanie kodu wpływa także na kategoryzację przypadków do odpowiednich ścieżek terapeutycznych i konsultacyjnych.