Kod ICD-10: F63.2

Kod F63.2 to Patologiczne kradzieże [kleptomania]

Kod F63.2 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do kleptomanii, czyli zaburzenia kontroli impulsów objawiającego się powtarzającą się, niekontrolowaną potrzebą kradzieży przedmiotów, które zwykle nie są potrzebne osobie kradnącej ani nie mają dla niej znacznej wartości materialnej. Osoba dotknięta tym zaburzeniem odczuwa silne napięcie przed dokonaniem kradzieży i chwilową ulgę po jej dokonaniu. Sam proces kradzieży nie jest motywowany korzyściami majątkowymi, zemstą czy złością.

Wskazania do stosowania kodu

Kod F63.2 należy stosować w przypadku, gdy pacjent spełnia kryteria diagnostyczne kleptomanii. Do przesłanek zaliczają się:

• Powtarzające się epizody kradzieży dóbr, które nie są potrzebne do osobistego użycia czy osiągnięcia korzyści finansowych.
• Przed kradzieżą występuje narastające napięcie oraz niemożność powstrzymania się przed aktem kradzieży.
• Uczucie ulgi lub zadowolenia bezpośrednio po dokonaniu czynu.
• Kradzieże nie są popełniane w celu wyrażenia gniewu czy odwetu oraz nie wynikają z urojeń czy omamów.
• Wykluczenie innych zaburzeń psychicznych, w których może pojawiać się zachowanie kradzieży, takich jak zaburzenia osobowości, psychozy czy zaburzenia afektywne.

Zastosowanie kodu jest istotne w różnicowaniu kleptomanii od innych zaburzeń – m.in. zaburzeń zachowania, uzależnień czy chorób otępiennych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie kleptomanii ma charakter wielokierunkowy i często wymaga współpracy psychiatry, psychologa oraz terapeuty uzależnień. Przede wszystkim stosuje się terapię behawioralno-poznawczą (CBT), jednak w leczeniu farmakologicznym mogą być wykorzystane:

• Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) (np. fluoksetyna, paroksetyna) – mają na celu stabilizację nastroju i redukcję kompulsyjnych impulsów.
• Stabilizatory nastroju (np. walproinian sodu, karbamazepina) – stosowane w przypadkach z cechami zaburzeń afektywnych lub impulsywnością.
• Antagoniści receptorów opioidowych (np. naltrekson) – mogą być skuteczni w ograniczaniu impulsywnego zachowania oraz poczucia nagrody po kradzieży.
• Czasami rozważana jest psychoterapia indywidualna lub grupowa jako wsparcie leczenia farmakologicznego.

Stosowanie leków zawsze należy rozważać indywidualnie, uwzględniając współistniejące zaburzenia oraz profil bezpieczeństwa farmakoterapii.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Stosowanie kod F63.2 jest kluczowe dla prawidłowego rozpoznania, dokumentacji oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia pacjentów z kleptomanią. Pozwala klarownie zdefiniować problem, ułatwia prowadzenie statystyki, komunikację z innymi specjalistami oraz umożliwia identyfikację pacjentów wymagających specyficznej terapii psychologicznej i/lub farmakologicznej. Właściwa diagnoza z wykorzystaniem tego kodu wpływa również na dobór odpowiednich metod terapeutycznych oraz adresuje kwestie społeczne i prawne związane z powtarzającymi się kradzieżami.