Kod ICD-10: B74.3

Kod B74.3 to Loaoza

Kod B74.3 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do loaozy (ang. Loiasis), czyli infekcji pasożytniczej wywoływanej przez nicienia Loa loa. Choroba ta jest znana również jako „filaria Afryki Zachodniej”. Charakterystyczne jest wędrowanie dorosłych pasożytów pod skórą i przez spojówkę oka.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B74.3 należy stosować w przypadku potwierdzonego lub wysoko podejrzewanego zakażenia Loa loa. Diagnostyka kliniczna obejmuje obecność objawów takich jak:

• obrzęk kalabarski (przemijające obrzęki podskórne),
• widoczne, wędrujące pasożyty pod skórą lub w spojówce oka,
• świąd, pokrzywka, rumień, niewielka gorączka,
• eozynofilia w morfologii krwi,
• potwierdzenie obecności mikrofilarii w badaniach laboratoryjnych.

Kod jest szczególnie istotny w dokumentacji przypadków u osób pochodzących z Afryki Subsaharyjskiej lub przebywających w rejonach endemicznych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W leczeniu loaozy stosuje się głównie środki przeciwpasożytnicze. Najczęściej wykorzystywane są:

• Diethylcarbamazine (DEC) – lek pierwszego wyboru, jednak wymaga ostrożności z powodu ryzyka powikłań związanych z intensywnym niszczeniem pasożyta.
• Iwermektyna – stosowana w przypadkach, gdy DEC jest niewskazany lub niemożliwy do zastosowania, choć jej użycie może być ograniczone ze względu na powikłania neurologiczne przy wysokim poziomie mikrofilarii.
• Albendazol – wykazuje umiarkowaną skuteczność; czasami stosowany wspomagająco lub w przypadku nietolerancji pozostałych leków.

Dobór leków powinien być poprzedzony diagnostyką laboratoryjną (liczba mikrofilarii we krwi), a leczenie prowadzone z zachowaniem ostrożności i monitorowaniem powikłań, zwłaszcza neurologicznych oraz reakcji alergicznych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B74.3 pozwala na precyzyjne zaklasyfikowanie przypadków loaozy w dokumentacji medycznej, co jest kluczowe przy planowaniu leczenia, raportowaniu do instytucji zdrowia publicznego oraz rozliczeniach z płatnikiem (NFZ). Jego prawidłowe stosowanie umożliwia także udział w programach monitorujących choroby tropikalne i pasożytnicze oraz wyodrębnienie grupy pacjentów wymagających specjalistycznej opieki, szczególnie w kontekście migracji i podróży do rejonów endemicznych.