Kod ICD-10: C16.9.0

Kod C16.9.0 to Rak żołądka BNO (bez określenia lokalizacji)

Kod ICD-10 C16.9.0 odnosi się do rozpoznania raka żołądka, a dokładniej nowotworu złośliwego żołądka, którego lokalizacja nie została określona (BNO: Bez określenia – łac. “Not otherwise specified”). Jest to kod stosowany w sytuacji, gdy dokumentacja kliniczna nie precyzuje dokładnej części żołądka objętej procesem nowotworowym.

Wskazania do stosowania kodu

Kod C16.9.0 należy używać w poniższych przypadkach:

• Rozpoznanie histopatologiczne lub kliniczne raka żołądka, bez możliwości lub bez przeprowadzenia lokalizacji topograficznej (np. w dokumentacji brak wskazania części żołądka: odźwiernik, trzon, wpust itp.).
• Stwierdzenie zmiany złośliwej w żołądku w wyniku badań obrazowych lub endoskopowych, kiedy opis nie precyzuje lokalizacji.
• Wstępna diagnoza raka żołądka bez pełnych wyników badań uzupełniających.

Kod C16.9.0 nie powinien być wykorzystywany, jeśli dostępna jest szczegółowa informacja dotycząca lokalizacji guza – wówczas należy wybrać dedykowany podkod (C16.0–C16.8).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie raka żołądka BNO obejmuje terapie chirurgiczne, chemoterapię, radioterapię oraz podejście skojarzone, zależnie od zaawansowania choroby i ogólnego stanu pacjenta.

• Leki cytostatyczne: Najczęściej stosowane są fluoropirymidyny (np. 5-fluorouracyl, kapecytabina), platinum (np. cisplatyna, oksaliplatyna), docetaksel, paklitaksel, epirubicyna, irinotekan.
• Leczenie celowane: U chorych z nadekspresją HER2 możliwe dodanie trastuzumabu. W wybranych przypadkach – ramucirumab, pembrolizumab (immunoterapia).
• Wspomagająco: Większość pacjentów wymaga leczniczego postępowania wspomagającego: leki przeciwwymiotne, preparaty odżywcze, analgetyki.

Wybór schematu leczenia powinien być indywidualizowany w zależności od stanu klinicznego oraz dostępnych badań molekularnych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod ICD-10 C16.9.0 jest niezbędnym narzędziem ewidencji przypadków raka żołądka o nieokreślonej lokalizacji. Pozwala na prawidłową i zgodną z wytycznymi klasyfikację zachorowań oraz prowadzenie statystyk i rozliczeń świadczeń zdrowotnych. W praktyce klinicznej kod ten powinien być wykorzystywany wyłącznie tymczasowo, do czasu uzyskania pełnych danych diagnostycznych. Ułatwia komunikację interdyscyplinarną i podejmowanie decyzji terapeutycznych, mając istotny wpływ na dobór leczenia oraz dalsze postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne.