Kod ICD-10: M65.1.0

Kod M65.1.0 to ropne zapalenie pochewki ścięgna (staw)

Kod ICD-10 M65.1.0 oznacza ropne zapalenie pochewki ścięgna w obrębie stawu. Jest to szczegółowa kategoria stosowana w diagnozowaniu przypadków zakażenia pochewek ścięgnistych, które przebiegają z obecnością ropy, najczęściej związana z zakażeniem bakteryjnym. Kod stosuje się do opisu ostrych, infekcyjnych stanów pochewek ścięgna w okolicy danego stawu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M65.1.0 znajduje zastosowanie przede wszystkim w przypadkach, gdy dochodzi do ropnego zapalenia pochewki ścięgna w obrębie konkretnego stawu, objawiającego się:

• szybkim narastaniem bólu w obrębie stawu,
• obrzękiem i zaczerwienieniem skóry nad okolicą stawu,
• wzmożonym uciepleniem w obrębie dotkniętego stawu,
• upośledzeniem ruchomości stawu,
• możliwością wysięku ropnego podczas nakłucia lub nacięcia pochewki.

Kod należy stosować zarówno w hospitalizacyjnych, jak i ambulatoryjnych przypadkach, zwłaszcza przy potwierdzonym bakteriologicznym materiale ropnym.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie ropnego zapalenia pochewki ścięgna wymaga pilnego zastosowania antybiotykoterapii, wspartego często procedurą chirurgicznego opracowania (drenażu, płukania pochewki). Do grup leków najczęściej używanych zaliczają się:

• Antybiotyki o szerokim spektrum działania – głównie cefalosporyny III generacji, penicyliny z inhibitorem beta-laktamaz, klindamycyna, wankomycyna (zwłaszcza w razie podejrzenia MRSA)
• Przeciwbólowe i przeciwzapalne – niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), paracetamol
• W indywidualnych przypadkach stosowane są leki przeciwgrzybicze (np. w razie wtórnego zakażenia grzybiczego)

Dobór antybiotyku oraz konieczność włączenia innych leków zależy od wyniku posiewu oraz ciężkości objawów.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Precyzyjne stosowanie kodu M65.1.0 pozwala na właściwą klasyfikację przypadków ropnych zakażeń pochewki ścięgna w obrębie stawów, co ma kluczowe znaczenie dla wdrożenia odpowiedniego leczenia oraz monitorowania efektywności terapii. Kod ten jest szczególnie przydatny w raportowaniu powikłań infekcyjnych oraz podejmowaniu decyzji o leczeniu operacyjnym lub zachowawczym. Rzetelna ewidencja przypadków ułatwia konsultacje interdyscyplinarne (chirurgia, ortopedia, reumatologia, mikrobiologia kliniczna).