Kod ICD-10: N76.1.0

Kod N76.1.0 to Zapalenie sromu i pochwy

Kod N76.1.0 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej określanej jako zapalenie sromu i pochwy (vulvovaginitis). Jest to stan zapalny obejmujący zarówno srom (vulva), jak i pochwę (vagina). Kod ten umożliwia dokładną identyfikację i dokumentację tego schorzenia w praktyce klinicznej.

Wskazania do stosowania kodu

N76.1.0 należy stosować w przypadku rozpoznania ostrego lub przewlekłego zapalenia sromu i pochwy spowodowanego różnymi czynnikami etiologicznymi (bakteryjnymi, grzybiczymi, wirusowymi, pierwotniakowymi lub nieinfekcyjnymi). Kod wykorzystuje się, gdy u pacjentki występują typowe objawy takie jak:

• Swędzenie (pruritus) sromu i/lub pochwy
• Pieczenie, zaczerwienienie i obrzęk okolic intymnych
• Upławy o zmienionym wyglądzie, zapachu lub konsystencji
• Dyskomfort lub ból podczas oddawania moczu lub stosunków płciowych

Kod N76.1.0 powinien być stosowany po wykluczeniu innych przyczyn objawów oraz w przypadku potwierdzenia zapalenia w badaniu klinicznym i/lub laboratoryjnym.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Terapia uzależniona jest od etiologii zapalenia sromu i pochwy:

• Bakteryjne zapalenie pochwy:
  • Metronidazol (doustnie lub dopochwowo)
  • Klindamycyna (dopochwowo lub doustnie)
• Grzybicze (kandydoza):
  • Azole dopochwowe (np. klotrimazol, mikonazol)
  • Flukonazol (doustnie)
• Rzęsistkowe zapalenie:
  • Metronidazol lub tynidazol (doustnie)
• Etiologia nieinfekcyjna:
  • Maści ochronne i regenerujące błonę śluzową
  • Leki przeciwhistaminowe (w razie świądu alergicznego)
• W przypadku wtórnego nadkażenia − dobór antybiotyku wg posiewu i antybiogramu.

Wskazane jest omówienie i eliminacja czynników predysponujących oraz edukacja pacjentki dotycząca higieny intymnej.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N76.1.0 stanowi precyzyjne narzędzie dla lekarzy ginekologów, lekarzy rodzinnych i innych specjalistów do identyfikacji, klasyfikacji i leczenia zapalenia sromu i pochwy. Skuteczne rozpoznanie i zastosowanie odpowiedniej terapii – zgodnie z obowiązującymi wytycznymi – pozwala na szybkie ustąpienie objawów i ograniczenie powikłań. Kod ten ma również znaczenie w ewidencji medycznej, statystyce zachorowań oraz kontroli jakości opieki zdrowotnej.