Kod ICD-10: N91.2

Kod N91.2 to Brak miesiączki, nieokreślony

Kod N91.2 według klasyfikacji ICD-10 oznacza brak miesiączki o nieokreślonej przyczynie (amenorrhoea, unspecified). Jest to kod używany do oznaczania sytuacji, w których pacjentka zgłasza się z brakiem miesiączki, a dotychczasowe postępowanie diagnostyczne nie pozwoliło na ustalenie jednoznacznej etiologii tego stanu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod N91.2 stosuje się w przypadkach gdy:

• Brakuje miesiączki przez co najmniej 3 cykle miesiączkowe lub 6 miesięcy u kobiety, która wcześniej regularnie miesiączkowała.
• Wstępna diagnostyka (wywiad, badanie fizykalne, podstawowe badania laboratoryjne i obrazowe) nie pozwoliły na ustalenie specyficznej przyczyny zaburzenia (np. hormonalnej, anatomicznej, jatrogennej).
• Pacjentka nie spełnia kryteriów innych, bardziej szczegółowych kodów (np. N91.0, N91.1 – pierwotny lub wtórny brak miesiączki).

Kod ten może być używany tymczasowo, do czasu ustalenia ostatecznej diagnozy.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W przypadku kodu N91.2 – zanim zostanie ustalona konkretna przyczyna amenorrhei – leczenie ukierunkowane jest na
diagnostykę. Stosowanie farmakoterapii nie jest zalecane bez rozpoznania etiologii.

• Jeśli zostanie wykryta konkretna przyczyna (np. zaburzenia hormonalne, hiperprolaktynemia, PCOS, niewydolność jajników), wówczas zastosowanie znajdują odpowiednie leki hormonalne:
  • Estrogeny i gestageny – np. terapia hormonalna, dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne
  • Leki regulujące wydzielanie prolaktyny – np. bromokryptyna, kabergolina
  • Indukcja owulacji – cytrynian klomifenu, letrozol w odpowiednich przypadkach
• W przypadku idiopatycznego braku miesiączki i braku wskazań do terapii farmakologicznej – obserwacja i dalsza diagnostyka.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N91.2 jest narzędziem ułatwiającym klasyfikację przypadków braku miesiączki o nieustalonej etiologii. Pozwala na właściwe osadzenie pacjentki w systemie opieki zdrowotnej, generowanie skierowań i planowanie dalszego postępowania diagnostycznego.

Użycie tego kodu podkreśla konieczność pogłębionej diagnostyki i pozwala na monitorowanie epidemiologiczne tego zaburzenia w populacji kobiet. W praktyce klinicznej powinien być używany do czasu uzyskania rozpoznania przyczynowego, po czym należy zastosować bardziej szczegółowy kod zgodny z etiologią zaburzenia.