Kod ICD-10: F52.2

Kod F52.2 to Brak reakcji genitalnej

Kod F52.2 w klasyfikacji ICD-10 oznacza brak reakcji genitalnej, określany również jako zaburzenia podniecenia seksualnego. Dotyczy to zarówno kobiet (np. brak nawilżenia pochwy), jak i mężczyzn (np. brak erekcji), gdy nie są one spowodowane zaburzeniami organicznymi ani procesami fizjologicznymi, lecz mają podłoże psychogenne. To rozpoznanie obejmuje zaburzenia, w których osoba nie odczuwa ani nie przejawia typowej fizjologicznej odpowiedzi genitalnej podczas aktywności seksualnej.

Wskazania do stosowania kodu

• Brak lub znaczne zmniejszenie reakcji genitalnej w odpowiedzi na prawidłową stymulację seksualną.

• Zaburzenie utrzymuje się co najmniej kilka tygodni i wywołuje u pacjenta osobiste cierpienie lub trudności w relacjach.

• Podłoże psychogenne: wykluczenie przyczyn somatycznych, hormonalnych czy farmakologicznych (np. wpływu leków, chorób neurologicznych, endokrynologicznych).

• Stosowany w diagnostyce zaburzeń seksualnych w poradniach seksuologicznych, psychiatrycznych i ginekologicznych/urologicznych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Podstawą leczenia jest psychoterapia (terapia seksualna, terapia poznawczo-behawioralna).

• Leki farmakologiczne stosowane są opcjonalnie, szczególnie gdy stwierdza się współistniejącą depresję lub zaburzenia lękowe (np. SSRI, SNRI, trazodon – pod obserwacją wpływu na funkcje seksualne).

• U mężczyzn, przy zaburzeniach erekcji i braku przeciwwskazań, można rozważyć leki takie jak sildenafil, tadalafil, wardenafil.

• U kobiet, w wybranych przypadkach – szczególnie po menopauzie – lubrykanty, czasem miejscowa terapia hormonalna.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F52.2 jest istotnym narzędziem diagnostycznym w praktyce lekarza rodzinnego, psychiatry, seksuologa i ginekologa. Pozwala zidentyfikować psychogenne zaburzenia reakcji genitalnej, które często pojawiają się w związku z stresem, problemami relacyjnymi lub zaburzeniami nastroju. Właściwe rozpoznanie pomaga skierować pacjenta na odpowiednią psychoterapię i rozważyć farmakoterapię, uwzględniając indywidualne potrzeby. Zastosowanie tego kodu wspiera interdyscyplinarne podejście oraz ułatwia monitorowanie przebiegu i skuteczności leczenia.