Kod ICD-10: Q51.0

Kod Q51.0 to Niewytworzenie i niedorozwój macicy (agenesis et hypoplasia uteri)

Kod Q51.0 zgodnie z klasyfikacją ICD-10 odnosi się do wrodzonego braku lub niedorozwoju macicy, określanego również jako agenezja lub hipoplazja macicy. Jest to schorzenie wchodzące w skład wad rozwojowych żeńskiego układu płciowego, występujące najczęściej jako element zespołu Mayer-Rokitansky-Küster-Hausera (MRKH).

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q51.0 używa się w sytuacjach, gdy u pacjentki stwierdzono wrodzony brak macicy lub jej znaczny niedorozwój, zwykle w ramach diagnostyki pierwotnego braku miesiączki (amenorrhoea primaria) lub problemów z rozwojem cech płciowych. Stosuje się go również podczas dokumentowania rozpoznań ginekologicznych, konsultacji endokrynologicznych oraz w planowaniu interdyscyplinarnego leczenia i wsparcia psychologicznego.

• Wrodzony brak miesiączki u dojrzewającej dziewczynki
• Nieprawidłowa budowa narządów płciowych w badaniach obrazowych
• Niepłodność związana z agenezją lub hipoplazją macicy
• Zaburzenia rozwoju cech drugorzędowych

Typowe leki stosowane w leczeniu

Q51.0 nie ma leczenia farmakologicznego przyczynowego, ponieważ dotyczy wady rozwojowej. Terapia zależy od zakresu agenezji i współistniejących zaburzeń. Leki stosuje się głównie objawowo lub w zakresie terapii hormonalnych, gdy współistnieje niewydolność hormonalna jajników lub zaburzenia rozwoju cech płciowych.

• Estrogeny – w przypadku niewykształconych cech płciowych kobiecych stosuje się hormonalną terapię zastępczą
• Gestageny – dodatek do estrogenów w cyklu, jeżeli obecna jest czynność endometrium pozamacicznego
• Preparaty witaminowe lub suplementujące – wspomagająco przy zaburzeniach metabolicznych występujących np. w zespołach genetycznych współistniejących z agenezją macicy

Zasadniczą rolę pełni leczenie niefarmakologiczne – wsparcie psychologiczne i konsultacje chirurgiczne (np. rekonstrukcja pochwy).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q51.0 jest ważny w diagnostyce, leczeniu oraz dokumentacji wrodzonych wad narządów płciowych u kobiet, szczególnie w przypadku niejasnych przyczyn braku miesiączki i zaburzeń płciowych. Pomaga także w planowaniu opieki interdyscyplinarnej (ginekologia, endokrynologia, genetyka, psychiatria/psychologia) oraz przy kwalifikacji do specjalistycznych procedur medycznych, w tym interwencji chirurgicznych. Prawidłowe rozpoznanie i udokumentowanie schorzenia ułatwia także objęcie pacjentki odpowiednim wsparciem oraz umożliwia korzystanie z dedykowanych świadczeń zdrowotnych.