Kod ICD-10: K25

Kod K25 to Wrzód żołądka

Kod K25 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do rozpoznania wrzodu żołądka (ulcus ventriculi). Jest to jedna z najczęstszych postaci choroby wrzodowej przewodu pokarmowego, obejmująca ubytek błony śluzowej żołądka o charakterze przewlekłym, różnego stopnia głębokości.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K25 stosuje się u pacjentów spełniających kryteria rozpoznania wrzodu żołądka, zarówno ostrego, jak i przewlekłego, potwierdzonego badaniem endoskopowym lub radiologicznym. Użycie tego kodu bywa właściwe w przypadkach:

• występowania typowych dolegliwości bólowych w nadbrzuszu powiązanych z posiłkami,
• obecności powikłań wrzodu (krwawienie, perforacja, penetracja),
• potwierdzonego zakażenia Helicobacter pylori,
• wrzodów polekowych (szczególnie po NLPZ, aspirynie, glikokortykosteroidach),
• w precyzyjnym różnicowaniu wrzodu żołądka od wrzodu dwunastnicy (ten drugi klasyfikuje się innym kodem – K26).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie wrzodu żołądka opiera się na zastosowaniu farmakoterapii eradykacyjnej oraz leków działających na wydzielanie żołądkowe. Najczęściej wykorzystywane są:

• Inhibitory pompy protonowej (IPP) – omeprazol, pantoprazol, esomeprazol (leki pierwszego wyboru w łagodzeniu objawów i wspomaganiu gojenia wrzodów),
• Antagoniści receptora H₂ (blokery H₂) – ranitydyna, famotydyna (stosowane rzadziej w związku z ograniczoną skutecznością),
• Leki osłaniające błonę śluzową żołądka – sukralfat, preparaty bizmutu,
• Terapia eradykacyjna przy udokumentowanym zakażeniu H. pylori – zazwyczaj kombinacja 2 antybiotyków (np. amoksycylina, klarytromycyna, metronidazol) oraz IPP,
• Odstawienie czynników uszkadzających śluzówkę, takich jak NLPZ czy glikokortykosteroidy, jeśli jest to możliwe klinicznie.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K25 jest precyzyjnym narzędziem dla lekarzy służącym do identyfikowania i dokumentowania przypadków wrzodu żołądka. Prawidłowe oznaczenie pozwala na optymalne prowadzenie pacjenta, stosowanie aktualnych wytycznych terapeutycznych, a także ułatwia rejestrację przypadków do celów epidemiologicznych, refundacyjnych i statystycznych. Rozpoznanie to wiąże się z koniecznością systematycznego monitorowania oraz eliminacji czynników ryzyka progresji i powikłań.