Kod ICD-10: T46.1

Kod T46.1 to Zatrucie lekami blokującymi kanały wapniowe

Kod ICD-10 T46.1 odnosi się do zatrucia lekami blokującymi kanały wapniowe (calcium channel blocker poisoning). Jest używany, gdy u pacjenta wystąpią objawy związane z przedawkowaniem lub toksycznym działaniem tej grupy substancji czynnych. Blokery kanałów wapniowych są powszechnie stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej oraz niektórych zaburzeń rytmu serca.

Wskazania do stosowania kodu

• Zatrucie celowe (próby samobójcze) lub przypadkowe spożycie zbyt dużej ilości leku
• Objawy kliniczne zatrucia: bradykardia, hipotensja, bloki przewodzenia przedsionkowo-komorowego, objawy niewydolności serca, wstrząs kardiogenny
• Ustalenie przyczyny objawów zatrucia w oparciu o wywiad lub wyniki badań laboratoryjnych
• Monitorowanie i dokumentacja przypadków zatruć w celach epidemiologicznych oraz terapeutycznych

Kod T46.1 stosuje się zarówno w stanach ostrych, jak i do odnotowania skutków odległych wynikających z zatrucia.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Atropina – stosowana w leczeniu bradykardii
• Wapń (chlorek wapnia, glukonian wapnia) – w celu przełamania blokady kanałów wapniowych
• Leki beta-adrenergiczne (np. adrenalina, izoprenalina, dobutamina) – w przypadku narastającej hipotensji i wstrząsu kardiogennego
• Insulina w dużych dawkach (HIET – High-dose Insulin Euglycemia Therapy) – stosowana w ciężkich przypadkach zatrucia
• Glikagon – jako wsparcie funkcji mięśnia sercowego
• Płynoterapia dożylna oraz leczenie wspomagające
• W wybranych przypadkach mechaniczne wspomaganie krążenia

W przypadku ciężkiego zatrucia konieczne jest wczesne zastosowanie leczenia skojarzonego i monitorowanie czynności życiowych w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod T46.1 stanowi istotne narzędzie w praktyce klinicznej, umożliwiając właściwą identyfikację i dokumentację przypadków zatrucia lekami blokującymi kanały wapniowe. Pozwala na szybkie wdrożenie adekwatnego leczenia, określenie rokowania oraz monitorowanie epidemiologiczne. Właściwa klasyfikacja przypadków zatrucia ułatwia komunikację interdyscyplinarną oraz adekwatne raportowanie przypadku np. do systemów kontroli zatruć i placówek toksykologicznych.