Kod ICD-10: B37.9.0

Kod B37.9.0 to Pleśniawki BNO (nieokreślone)

B37.9.0 to kod ICD-10 służący do określania pleśniawek będących postacią kandydozy jamy ustnej, w przypadku gdy brak jest szczegółowego określenia lokalizacji lub typu. Pod BNO (bez dodatkowego określenia) rozumie się przypadki nieujęte precyzyjniej w innych podkategoriach, najczęściej w praktyce klinicznej oznaczające nadkażenie grzybicze (Candida spp.) w obrębie jamy ustnej.

Wskazania do stosowania kodu

• Zgłoszenie przez pacjenta objawów sugerujących grzybicze zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (białe, serowate naloty, pieczenie, dyskomfort w jamie ustnej, zaburzenia smaku).

• Brak jednoznacznej lokalizacji lub konkretnego rozpoznania w obrębie innych rodzajów kandydozy jamy ustnej (np. kandydoza kątów ust, kandydoza języka).

• Stwierdzenie obecności drożdżaków (Candida albicans lub inny gatunek) w wymazach z jamy ustnej bez rozbudowanej diagnostyki różnicowej.

• Najczęściej używany u niemowląt, pacjentów z obniżoną odpornością (np. zakażeni HIV, leczenie immunosupresyjne) oraz osób starszych z protezami zębowymi.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leki przeciwgrzybicze miejscowe:

  • Nystatyna (zawiesina do pędzlowania jamy ustnej)
  • Mikonazol (żel stomatologiczny)
  • Klotrimazol (tabletki do ssania)

• Leki przeciwgrzybicze ogólne (w cięższych lub przewlekłych przypadkach):

  • Flukonazol (doustnie)
  • Itrakonazol

• W przypadku pacjentów z obniżoną odpornością należy rozważyć leczenie systemowe i/lub diagnostykę w kierunku kandydozy uogólnionej.

• Leczenie przyczynowe: korekta czynników ryzyka, jak np. poprawa higieny jamy ustnej, dezynfekcja i prawidłowa pielęgnacja protez.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B37.9.0 umożliwia precyzyjne zarejestrowanie przypadków pleśniawek o nieustalonej dokładnie etiologii lub lokalizacji, co ma znaczenie w szczególności w podstawowej opiece zdrowotnej oraz w dokumentacji medycznej pacjentów wymagających szybkiego rozpoznania i wdrożenia leczenia. Kod przydaje się do statystyk epidemiologicznych oraz do wnioskowania o refundację leczenia przeciwgrzybiczego. Daje lekarzowi elastyczność diagnostyczną w przypadkach niejasnych lub niewymagających dalszej specjalistycznej diagnostyki.