Kod ICD-10: K58.9.0

Kod K58.9.0 to Zespół jelita drażliwego BNO

Kod K58.9.0 według klasyfikacji ICD-10 oznacza zespół jelita drażliwego (Irritable Bowel Syndrome – IBS), niesprecyzowany (BNO – bez nadmiernego określenia). Jest to jedna z najczęściej rozpoznawanych czynnościowych chorób przewodu pokarmowego, charakteryzująca się przewlekłymi, nawracającymi bólami brzucha i zmianą rytmu wypróżnień bez wykrywalnej przyczyny organicznej.

Wskazania do stosowania kodu

• Kod K58.9.0 stosuje się w przypadku pacjentów, którzy zgłaszają przewlekłe (trwające co najmniej 3 miesiące) objawy takie jak: bóle brzucha, wzdęcia, zmiany rytmu wypróżnień (zaparcia, biegunki lub ich naprzemienność).

• Nie stwierdza się przy tym zmian organicznych/strukturalnych (np. w kolonoskopii).

• Diagnozę według kryteriów najczęściej stawia się na podstawie kryteriów rzymskich IV.

• Kod wykorzystuje się zarówno u dorosłych, jak i młodszych pacjentów, gdy inne przyczyny dolegliwości zostały wykluczone.

• Zasadniczo kodu używa się w celu prowadzenia farmakoterapii, planowania dalszej diagnostyki lub skierowania do poradnictwa dietetycznego czy psychologicznego.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Rozkurczowe (spazmolityki) – np. drotaweryna, mebeweryna, alweryna

• Leki regulujące pracę jelit:

  • Włókno pokarmowe (błonnik, psyllium) – szczególnie w postaciach z zaparciem

  • Leki zapierające (np. loperamid) przy biegunce

• Probiotyki – korzystny wpływ na mikroflorę jelitową

• Leki przeciwdepresyjne (np. trójpierścieniowe, SSRI) w przypadku dominujących objawów bólowych lub współistnienia objawów lękowych/depresyjnych

• Antagoniści receptorów serotoninowych (5-HT3) lub agonistów (5-HT4) w wybranych przypadkach

Dodatkowo zwraca się uwagę na indywidualizację terapii na podstawie dominujących objawów oraz wsparcie dietetyczne (dieta LOW FODMAP).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K58.9.0 umożliwia właściwą klasyfikację pacjentów z niespecyficznymi, przewlekłymi dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego, u których nie stwierdzono poważnych patologii organicznych. Użycie kodu pozwala na objęcie pacjenta odpowiednim leczeniem objawowym, planowanie diagnostyki różnicowej oraz skierowanie do odpowiednich specjalistów, a także umożliwia prowadzenie statystyk medycznych i racjonalizację postępowania terapeutycznego.