Kod ICD-10: O62.2.0

Kod O62.2.0 to Niedostateczna czynność skurczowa macicy BNO

Kod O62.2.0 w klasyfikacji ICD-10 dotyczy niedostatecznej czynności skurczowej macicy niesprecyzowanej (BNO – bez nadanej określonej przyczyny). Zastosowanie tego kodu odnosi się do sytuacji klinicznych, w których podczas porodu występuje osłabiona lub nieefektywna czynność skurczowa macicy, powodująca zaburzenia przebiegu porodu, a nie udało się jednoznacznie zidentyfikować przyczyny stanu.

Wskazania do stosowania kodu

• Poród o przedłużonym czasie trwania z powodu zbyt słabych, nieefektywnych skurczów macicy, które nie prowadzą do postępu rozwierania szyjki macicy lub zstępowania główki płodu.

• Przypadki braku progresji porodu mimo prawidłowego zaplanowania i przebiegu prowadzenia porodu według standardów opieki okołoporodowej.

• Użycie kodu zaleca się, gdy nie udało się jednoznacznie ustalić organicznej lub funkcjonalnej przyczyny niedostatecznej czynności (np. wykluczono zbyt duże dziecko, wady miednicy, nieprawidłową pozycję płodu, infekcje itp.).

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Oksytocyna – najczęściej stosowany lek w leczeniu niedostatecznej czynności skurczowej macicy. Służy do wzmocnienia i zintensyfikowania skurczów porodowych. Podawana jest we wlewie dożylnym, w stopniowo zwiększanych dawkach.

• Prostaglandyny (np. dinoproston, misoprostol) – mogą być używane dodatkowo lub jako alternatywa dla oksytocyny, szczególnie gdy występuje również niedojrzałość szyjki macicy.

• Wsparcie pozafarmakologiczne – odpowiednie nawodnienie, pozycjonowanie pacjentki, zapewnienie komfortu psychicznego, monitorowanie czynności serca płodu i czynności skurczowej macicy.

• W przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne jest nieskuteczne lub istnieją zagrożenia dla matki i/lub płodu, może być konieczne zakończenie porodu drogą cesarskiego cięcia.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod O62.2.0 pozwala na precyzyjne udokumentowanie przebiegu porodu powikłanego niedostateczną czynnością skurczową macicy o niejasnej etiologii. Ułatwia to prowadzenie statystyk medycznych, planowanie leczenia oraz retrospektywną analizę przypadków z powikłaniami okołoporodowymi. Dzięki właściwemu zastosowaniu tego kodu lekarz może także uzasadnić wdrożenie odpowiedniego postępowania farmakologicznego lub operacyjnego oraz zapewnić spójność dokumentacji medycznej.

W pracy klinicznej jest to ważny kod do rozpoznawania sytuacji, gdy poród nie postępuje prawidłowo mimo braku jasnej przyczyny, co wpływa na decyzje terapeutyczne oraz wybór leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ścisłego monitorowania dobrostanu matki i płodu.