Kod ICD-10: K22.6.0

Kod K22.6.0 to Zespół Mallory’ego-Weissa

Kod K22.6.0 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej jaką jest zespół Mallory’ego-Weissa. Jest to podłużne pęknięcie błony śluzowej w okolicy połączenia przełykowo-żołądkowego, zwykle po stronie żołądkowej. Powikłanie to skutkuje ostrym krwawieniem z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Najczęściej powstaje po intensywnych wymiotach, nagłym wzroście ciśnienia w jamie brzusznej lub silnym kaszlu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K22.6.0 stosuje się u pacjentów, u których na podstawie objawów klinicznych (takich jak krwawe wymioty – hematemesis, smoliste stolce – melena, niedociśnienie, tachykardia) oraz endoskopii potwierdzono obecność pęknięć błony śluzowej w okolicy połączenia przełyku z żołądkiem. Kod ma zastosowanie zarówno w przypadku samoistnego ustąpienia krwawienia, jak i podczas wdrożenia interwencji endoskopowych. Często dotyczy pacjentów z wywiadem przewlekłego alkoholizmu, bulimii, a także osób po długotrwałych torsjach innych etiologii.

• Ostre krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego
• Pacjenci z wywiadem intensywnych torsji, kaszlu, napadów czkawki
• Objawy wstrząsu krwotocznego
• Potwierdzenie zmian endoskopowych w okolicy wpustu żołądka

Typowe leki stosowane w leczeniu

W leczeniu zespołu Mallory’ego-Weissa stosuje się przede wszystkim leczenie zachowawcze oraz – w razie potrzeby – leczenie farmakologiczne i endoskopowe.

• Inhibitory pompy protonowej (IPP) (np. pantoprazol, omeprazol) – ograniczenie wydzielania kwasu solnego, wspomaganie gojenia
• Leki przeciwwymiotne (np. ondansetron, metoklopramid) – zapobieganie dalszym wymiotom i urazom
• Leki hemostatyczne (kwas traneksamowy, etamsylat) – wspomaganie krzepnięcia, szczególnie w ciężkim krwawieniu

W przypadku poważnego lub opornego na leczenie krwotoku konieczna może być endoskopowa koagulacja (np. hemoklipy, ostrzykiwanie adrenaliny), a sporadycznie leczenie chirurgiczne lub przetaczanie produktów krwiopochodnych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Zespół Mallory’ego-Weissa (K22.6.0) powinien być uwzględniony przez lekarza w diagnostyce różnicowej ostrych krwawień z przewodu pokarmowego, szczególnie u pacjentów po epizodach intensywnych wymiotów czy silnego kaszlu. Odpowiednie przypisanie tego kodu umożliwia prawidłową klasyfikację jednostki chorobowej, wczesne wdrożenie ukierunkowanego leczenia i identyfikację czynników ryzyka nawrotów. Kod ten ułatwia również dokumentację medyczną, raportowanie zdarzeń do systemów zdrowotnych oraz uzyskanie refundacji za świadczenia i leki. Przede wszystkim ułatwia szybkie wdrożenie standardów postępowania klinicznego w przypadkach nagłych.