Kod ICD-10: I45.9.0

Kod I45.9.0 to Zespół Stokesa-Adamsa

Kod I45.9.0 w klasyfikacji ICD-10 odpowiada rozpoznaniu Zespół Stokesa-Adamsa (Stokes-Adams syndrome). Jest to zespół objawów klinicznych wynikający z nagłego i przemijającego zahamowania przewodnictwa przedsionkowo-komorowego lub ciężkich zaburzeń rytmu serca prowadzących do przemijającej utraty przytomności, spowodowanej niedokrwieniem mózgowym w wyniku bradykardii lub chwilowej asystolii.

Wskazania do stosowania kodu

• Nagłe omdlenia z towarzyszącym brakiem tętna lub znaczną bradykardią u pacjenta z podejrzeniem zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

• Udokumentowane pauzy zatokowe lub całkowity blok przedsionkowo-komorowy w wywiadzie lub monitoringu EKG.

• Diagnostyka różnicowa omdleń o pochodzeniu kardiogennym u pacjentów z chorobami układu przewodzącego serca.

Kod I45.9.0 stosuje się, gdy rozstrzygnięto, że omdlenia są następstwem napadowych zaburzeń rytmu serca, najczęściej bloków przedsionkowo-komorowych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leki parasympatykolityczne (np. atropina) – stosowane doraźnie w ostrych epizodach bloków AV powodujących bradykardię.

• Aminy katecholowe (np. dopamina, adrenalina) – w sytuacjach nagłych do krótkoterminowej stymulacji czynności serca.

Złotym standardem leczenia jest implantacja stymulatora serca (stałego rozrusznika serca), zwłaszcza gdy omdlenia występują na podłożu przewlekłego bloku przedsionkowo-komorowego lub dysfunkcji węzła zatokowego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Zespół Stokesa-Adamsa jest groźnym dla życia zespołem klinicznym, wymagającym pilnej diagnostyki i często leczenia przyczynowego (implantacji stymulatora serca). Rozpoznanie i zastosowanie kodu I45.9.0 jest kluczowe dla szybkiego skierowania pacjenta do elektrofizjologicznej diagnostyki oraz wdrożenia właściwej terapii, co minimalizuje ryzyko nagłej śmierci sercowej i trwałych powikłań neurologicznych.

Prawidłowe kodowanie tej jednostki umożliwia także właściwą dokumentację medyczną, usprawnia ścieżkę terapeutyczną oraz optymalizuje współpracę interdyscyplinarną (np. z kardiologiem, neurologiem, ratownikiem medycznym).