Kod ICD-10: T67.4.0

Kod T67.4.0 to Skrajne wyczerpanie cieplne spowodowane utratą soli (i wody)

Kod T67.4.0 klasyfikacji ICD-10 odnosi się do stanu, w którym dochodzi do skrajnego wyczerpania cieplnego spowodowanego znaczną utratą soli (elektrolitów) oraz wody z organizmu. Jest to ciężka forma zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, powstała najczęściej wskutek narażenia na wysoką temperaturę i intensywnego pocenia się, prowadzących do utraty nie tylko wody, ale również sodu oraz innych ważnych jonów.

Wskazania do stosowania kodu

Kod T67.4.0 należy stosować w sytuacjach, gdy pacjent z objawami zaburzeń ogólnoustrojowych był narażony na działanie wysokiej temperatury i wykazuje cechy wyczerpania cieplnego wynikającego z utraty dużych ilości soli oraz wody.

• Pacjenci pracujący fizycznie w gorącym środowisku (np. budowniczowie, rolnicy, hutnicy)
• Osoby narażone na długotrwałe działanie słońca bez odpowiedniej rehydratacji
• Osoby uprawiające sport w wysokiej temperaturze
• Objawy: silne osłabienie, zawroty głowy, spadek ciśnienia, tachykardia, nudności, kurcze mięśni, dezorientacja, skąpomocz, sucha skóra i błony śluzowe
• Wykluczenie innych stanów związanych z przegrzaniem, jak udar cieplny

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawą leczenia skrajnego wyczerpania cieplnego spowodowanego utratą soli i wody jest szybka korekta niedoborów płynów i elektrolitów.

• Roztwory elektrolitowe dożylne – przede wszystkim 0,9% NaCl oraz płyny wieloelektrolitowe (np. Ringera, Ringera z mleczanami) w celu uzupełnienia strat sodu i płynów pozakomórkowych
• Glukoza z elektrolitami – stosowana w przypadku hipoglikemii lub braku przeciwwskazań cukrzycowych
• Preparaty doustne elektrolitowe – w lżejszych przypadkach, np. doustne płyny nawadniające (ORS)
• Leki wspomagające – np. leki przeciwbólowe do łagodzenia kurczów mięśni, chłodzenie ciała

W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja i monitorowanie gospodarki wodno-elektrolitowej.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod T67.4.0 jest użyteczny w praktyce lekarskiej do jednoznacznego klasyfikowania przypadków ciężkiego wyczerpania cieplnego z powodu utraty soli i wody, co ma znaczenie przy prowadzeniu dokumentacji medycznej, rozliczeniach z NFZ, raportowaniu przypadków związanych z czynnikami środowiskowymi oraz podczas prowadzenia diagnostyki różnicowej stanów nagłych. Pomaga w prawidłowym doborze terapii farmakologicznej, usprawnia komunikację interdyscyplinarną i ułatwia prowadzenie statystyk epidemiologicznych.