Kod ICD-10: K35.1.0

Kod K35.1.0 to Ropień wyrostka robaczkowego

Kod ICD-10: K35.1.0 odnosi się do rozpoznania jakim jest ropień wyrostka robaczkowego ("abscessus appendicis vermiformis"). Ropień wyrostka robaczkowego to jedno z powikłań ostrego zapalenia wyrostka, w którym proces zapalny prowadzi do ograniczonego zbiornika ropy w okolicy wyrostka — najczęściej w jamie otrzewnej lub sąsiadujących strukturach.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K35.1.0 stosuje się w sytuacji, gdy u pacjenta potwierdzono obecność ropnia w obrębie wyrostka robaczkowego na podstawie badań klinicznych, obrazowych (USG, TK) oraz/lub intraoperacyjnie. Kod ten wykorzystuje się zarówno w momencie rozpoznania powikłanego zapalenia wyrostka, jak i w korespondencji pomiędzy oddziałami (np. w dokumentacji zabiegów chirurgicznych, wypisie ze szpitala).

• Sytuacje po perforacji wyrostka z ograniczonym zbiornikiem ropy
• Wskazania do zabiegu chirurgicznego z drenażem ropnia lub farmakoterapii
• Wykluczenie lub odróżnienie od rozlanego zapalenia otrzewnej (kod K35.2…)

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie ropnia wyrostka robaczkowego opiera się na antybiotykoterapii o szerokim spektrum oraz interwencji chirurgicznej. Farmakoterapia obejmuje zazwyczaj:

• Antybiotyki beta-laktamowe z inhibitorem beta-laktamaz (np. piperacylina/tazobaktam, amoksycylina z kwasem klawulanowym)
• Cefalosporyny III generacji (np. ceftriakson) w skojarzeniu z metronidazolem
• Antybiotyki karbapenemowe (przy cięższych zakażeniach: meropenem, imipenem)
• Metronidazol lub klindamycyna jako dodatkowe pokrycie florą beztlenową

W wybranych przypadkach i u niektórych pacjentów początkowo można rozważyć wyłącznie leczenie zachowawcze (antybiotykoterapia i drenaż przezskórny pod opieką radiologiczną), szczególnie gdy istnieje wysokie ryzyko zabiegu operacyjnego lub obecny jest ograniczony ropień.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K35.1.0 jest kluczowy w klasyfikacji powikłanych stanów zapalnych wyrostka robaczkowego, a jego prawidłowe użycie umożliwia właściwe prowadzenie dokumentacji medycznej, rozliczenia szpitalne oraz podejmowanie decyzji terapeutycznych. Rozpoznanie to determinuje wdrożenie intensywnej antybiotykoterapii oraz pilną kwalifikację do leczenia operacyjnego lub drenażu, minimalizując ryzyko powikłań ogólnoustrojowych, takich jak sepsa lub rozlane zapalenie otrzewnej. Precyzyjne stosowanie kodu usprawnia współpracę interdyscyplinarną i kontrolę epidemiologiczną poważnych zakażeń wewnątrzbrzusznych.