Kod ICD-10: G56.0

Kod G56.0 to Zespół cieśni nadgarstka

Kod ICD-10 G56.0 obejmuje Zespół cieśni nadgarstka (carpal tunnel syndrome, CTS), czyli neuropatię kompresyjną nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka. Jest to jedna z najczęstszych mononeuropatii, prowadząca do zaburzeń czucia, parestezji, a w zaawansowanych przypadkach również do osłabienia mięśni kłębu kciuka.

Wskazania do stosowania kodu

Kod G56.0 stosuje się przy rozpoznaniu klinicznym zespołu cieśni nadgarstka, zarówno na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, jak i po potwierdzeniu badaniami elektrofizjologicznymi (np. EMG). Kluczowe objawy to:

• Drętwienie lub mrowienie (parestezje) w obrębie kciuka, palca wskazującego, środkowego i połowy palca serdecznego
• Ból nadgarstka, promieniujący w kierunku ramienia lub dłoni
• Osłabienie chwytu oraz zanik mięśni kłębu kciuka
• Nasilanie objawów podczas długotrwałej pracy ręką lub w nocy
• Test Tinel’a lub Phalena dodatni

Kod ten jest wykorzystywany zarówno przy pierwszorazowej diagnozie, jak i monitorowaniu dalszego przebiegu choroby.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie zespołu cieśni nadgarstka zależy od stopnia zaawansowania schorzenia. W pierwszym etapie stosuje się:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) (np. ibuprofen, ketoprofen) – w celu zmniejszenia bólu i obrzęku
• Leki obniżające obrzęk (np. doustne lub miejscowe preparaty glikokortykosteroidowe, iniekcje sterydowe do kanału nadgarstka)
• Leki neurotropowe (np. witaminy z grupy B)

Przy braku poprawy oraz w zaawansowanych przypadkach wskazane jest leczenie chirurgiczne (odbarczenie kanału nadgarstka).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod G56.0 jest podstawowym oznaczeniem dla rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka. Umożliwia prawidłową dokumentację medyczną oraz jednoznaczną identyfikację schorzenia w komunikacji międzylekarskiej, a także dla celów statystycznych i refundacyjnych (np. w kontekście skierowań na rehabilitację czy leczenie operacyjne). Prawidłowe stosowanie tego kodu ułatwia planowanie działań terapeutycznych oraz pozwala na monitorowanie efektywności leczenia i postępu choroby.