Kod ICD-10: F02.1*

Kod F02.1* to Otępienie w chorobie Creutzfeldta-Jakoba (A81.0†)

Kod F02.1* wg klasyfikacji ICD-10 oznacza otępienie wtórne wobec choroby Creutzfeldta-Jakoba (CJD). Jest to jednostka kodowana pomocniczo, w parze z kodem A81.0 (Choroba Creutzfeldta-Jakoba), i odnosi się do wtórnych zaburzeń poznawczych wynikających z pierwotnej choroby neurodegeneracyjnej na tle infekcji prionowej. Użycie kodu F02.1* umożliwia prawidłowe sklasyfikowanie spektrum objawów u pacjenta z rozpoznaną CJD.

Wskazania do stosowania kodu

Kod F02.1* stosuje się u pacjentów, u których obserwuje się objawy postępującego otępienia rozwijającego się w przebiegu choroby Creutzfeldta-Jakoba. Objawy obejmują szybką utratę funkcji poznawczych, – przede wszystkim pamięci, zdolności uczenia się i orientacji, a także zaburzenia zachowania i osobowości. Warunkiem jest uprzednie rozpoznanie CJD (A81.0), potwierdzone klinicznie i/lub diagnostyką obrazową i immunologiczną.

• Otępienie szybko postępujące
• Podejrzenie lub diagnoza choroby prionowej
• Zaburzenia pamięci, afazja, apraksja powiązana z CJD

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie przyczynowe choroby Creutzfeldta-Jakoba jest obecnie niedostępne — nie istnieją terapie pozwalające zahamować lub odwrócić proces neurodegeneracyjny wywołany przez priony. Postępowanie ma charakter objawowy oraz paliatywny.

• Leki neuroleptyczne (np. haloperidol) — w opanowaniu pobudzenia i objawów psychotycznych
• Leki przeciwdepresyjne — w zależności od objawów afektywnych
• Leki przeciwdrgawkowe (np. kwas walproinowy, klonazepam) – w leczeniu napadów mioklonicznych i drgawek
• Opioidy i leki przeciwbólowe – w kontroli bólu
• Wspomagająco: leki uspokajające, środki nasenne, suplementacja

Brak wskazań do rutynowego stosowania inhibitorów acetylocholinoesterazy (donepezil, rywastygmina) ze względu na inną etiologię otępienia niż w chorobie Alzheimera.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F02.1* pozwala na dokładne sklasyfikowanie otępienia wtórnego do CJD w dokumentacji medycznej oraz statystyce zdrowotnej. Służy on właściwemu rozliczeniu pacjenta w systemach refundacji, organizacji opieki i prowadzeniu badań epidemiologicznych. Pozwala odróżnić otępienie prionowe od innych form otępień (np. alzheimerowskiego czy naczyniowego), co ma kluczowe znaczenie dla planowania właściwej diagnostyki, prognozy i postępowania terapeutyczno-paliatywnego.

W praktyce klinicznej koordynacja opieki interdyscyplinarnej nad pacjentem z CJD i wtórnym otępieniem jest niezwykle istotna, a odpowiednie zastosowanie kodu sprzyja klarownej komunikacji między różnymi specjalistami medycznymi.