Kod ICD-10: J38.1

Kod J38.1 to Polip struny głosowej i krtani

Kod J38.1 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do polipa struny głosowej i krtani. Są to łagodne rozrosty występujące na błonie śluzowej fałdów głosowych lub innych struktur krtani. Zmiany te najczęściej manifestują się chrypką, zmianą barwy głosu, czasami uczuciem przeszkody w gardle lub suchym kaszlem. Polipy mają najczęściej tło mechaniczne (przewlekłe przeciążenie głosu) lub zapalne, rzadziej powstają w przebiegu alergii.

Wskazania do stosowania kodu

• Diagnostyka oraz dokumentacja chrypki utrzymującej się powyżej 3 tygodni, w szczególności u pacjentów z przewlekłym obciążeniem głosu (np. nauczyciele, śpiewacy, wykładowcy).

• Podejrzenie zmian łagodnych krtani w badaniu laryngologicznym (laryngoskopia pośrednia lub bezpośrednia).

• Kodowanie przypadków wymagających leczenia operacyjnego/nieoperacyjnego oraz monitorowanie efektów terapeutycznych.

• Identyfikacja i różnicowanie łagodnych zmian krtani od zmian o typie złośliwym (nowotwory krtani).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawową metodą leczenia polipów strun głosowych i krtani jest zabieg chirurgiczny (mikrochirurgia krtani). Farmakoterapia ma znaczenie wspomagające, szczególnie w przypadkach towarzyszącego stanu zapalnego lub obrzęku.

• Glikokortykosteroidy miejscowe lub systemowe – zalecane w przypadku obrzęku i silnego stanu zapalnego.

• Leki przeciwzapalne (NLPZ) – pomocniczo, jeśli występują objawy zapalenia.

• Preparaty zwiększające nawilżenie śluzówki (np. inhalacje solankowe, preparaty nawilżające dostępne doustnie lub w aerozolu).

• Terapia głosowa prowadzona przez foniatrę/logopedę – zalecana zawsze po leczeniu chirurgicznym i/lub farmakologicznym.

Rutynowe stosowanie antybiotyków nie jest rekomendowane, chyba że dojdzie do nadkażenia bakteryjnego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod J38.1 stanowi podstawę dokumentowania przypadków łagodnych zmian krtani o charakterze polipowatym, umożliwia prowadzenie odpowiedniej ścieżki diagnostyczno-terapeutycznej oraz prawidłową kwalifikację do leczenia zabiegowego lub zachowawczego. Jest ważny także w profilaktyce przewlekłych uszkodzeń głosu u pacjentów z grup ryzyka. Poprawne rozpoznanie i dokumentacja zapewniają adekwatną opiekę oraz ewentualne skierowanie na zabieg mikrochirurgiczny i dalszą rehabilitację głosu.