Kod ICD-10: B02.3

Kod B02.3 to Choroba gałki ocznej wywołana przez wirus herpes zoster

Kod B02.3 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do schorzenia, w którym wirus ospy wietrznej i półpaśca (Varicella zoster virus, VZV) powoduje zajęcie struktur gałki ocznej. Jest to powikłanie przebiegające z różnorodnymi objawami okulistycznymi i często wymaga szybkiej i skoordynowanej interwencji lekarskiej.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B02.3 stosuje się w przypadkach, gdy rozpoznaje się zakażenie wirusem herpes zoster dotyczące gałki ocznej. Najczęściej są to przypadki:

• Zespół oczny półpaśca – obecność pęcherzykowych zmian skórnych w okolicy unerwionej przez nerw trójdzielny (szczególnie pierwsza gałąź, V1) z towarzyszącym zapaleniem spojówki, rogówki, twardówki, naczyniówki czy siatkówki
• Półpasiec oczny (herpes zoster ophthalmicus)
• Powikłania: keratitis, uveitis, zapalenie siatkówki, martwicze zapalenie siatkówki oraz neuropatia nerwu wzrokowego
• Stany po rezerwuarze zakażenia VZV u pacjentów po immunosupresji

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie choroby gałki ocznej wywołanej przez VZV opiera się głównie na skojarzeniu:

• Leczenie przeciwwirusowe:
  • Acyklowir (dożylnie przy ciężkich postaciach, doustnie przy łagodnych formach)
  • Walacyklowir (preparat doustny, wyższa biodostępność)
  • Famcyklowir (również stosowany doustnie)
• Leczenie objawowe (wspomagające):
  • Krople przeciwbólowe, sztuczne łzy
  • GKS miejscowo (w wybranych przypadkach, np. silny odczyn zapalny; zawsze w porozumieniu z okulistą)
  • Mydriatyki – w celu zapobiegania zrostom
  • Antybiotyki – w przypadku nadkażeń bakteryjnych

Szybkie wdrożenie leczenia przeciwwirusowego (najlepiej w ciągu 72 godzin od wystąpienia objawów) znacząco zmniejsza ryzyko powikłań i poprawia rokowanie okulistyczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B02.3 stanowi cenne narzędzie dla lekarzy rodzinnych, internistów, okulistów oraz lekarzy chorób zakaźnych przy rozpoznawaniu i klasyfikacji powikłań zakażenia VZV w zakresie narządu wzroku. Jego prawidłowe zastosowanie umożliwia szybkie rozpoznanie, wdrożenie odpowiedniego leczenia oraz monitorowanie powikłań okulistycznych, mogących prowadzić nawet do ślepoty. Prawidłowa rejestracja pozwala także na lepsze dokumentowanie i ocenę epidemiologiczną chorób zakaźnych w populacji.