Kod ICD-10: A44.1.0

Kod A44.1.0 to Brodawka peruwiańska

Kod ICD-10 A44.1.0 obejmuje jednostkę chorobową znaną jako brodawka peruwiańska (hiszp. verruga peruana), należącą do grupy chorób wywoływanych przez bakterie rodzaju Bartonella bacilliformis. Choroba ta pojawia się najczęściej w regionach andyjskich Ameryki Południowej. Dotyka osoby po przebyciu ostrej postaci bartonelozy (gorączka Oroya), manifestując się rozrostami naczyniowo-skórnymi.

Wskazania do stosowania kodu

Kod A44.1.0 stosuje się w diagnostyce oraz dokumentacji przypadków, w których potwierdzono klinicznie lub laboratoryjnie obecność brodawki peruwiańskiej. Wskazania obejmują:

• Stwierdzenie charakterystycznych zmian skórnych o typie brodawek naczyniowych po epizodzie ostrej bartonelozy.
• Chory z dodatnim wywiadem pobytem w rejonach endemicznych (Peru, Ekwador, Kolumbia itp.).
• Potwierdzenie zakażenia Bartonella bacilliformis badaniami mikrobiologicznymi lub serologicznymi.

Kod ten jest pomocny w epidemiologii oraz właściwym rozpoznawaniu powikłań infekcyjnych na tle bartonelozy.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W leczeniu brodawki peruwiańskiej stosuje się przede wszystkim terapię antybiotykową. Zalecane preparaty obejmują:

• Chloramfenikol – tradycyjnie jako lek pierwszego rzutu, szczególnie w ciężkich przypadkach i u hospitalizowanych pacjentów.
• Ciprofloksacyna lub doksycyklina – alternatywne leczenie doustne, zwłaszcza w lżejszych formach skórnych lub opcji ambulatoryjnej.
• Rifampicyna – bywa stosowana w przypadkach opornych lub przewlekających się zmian.

Leczenie wspomaga się także leczeniem objawowym skóry oraz zaopatrzeniem chirurgicznym w przypadku powikłań wtórnych lub nadkażeń.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A44.1.0 pozwala na właściwe zidentyfikowanie i zaraportowanie brodawki peruwiańskiej, co jest kluczowe przy pracy z pacjentami powracającymi z terenów endemicznych dla bartonelozy. Ułatwia to nie tylko prowadzenie właściwej dokumentacji medycznej, ale także podejmowanie celowanej antybiotykoterapii, monitorowanie powikłań oraz przeprowadzanie działań epidemiologicznych i profilaktycznych.