Kod ICD-10: F84.5.0

Kod F84.5.0 to Zaburzenia schizoidalne okresu dzieciństwa

Kod F84.5.0 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej określanej jako zaburzenia schizoidalne okresu dzieciństwa (ang. Schizoid Disorder of Childhood). Zaburzenie to zaliczane jest do szerokiej grupy zaburzeń rozwojowych, zwanych też całościowymi zaburzeniami rozwoju. Charakteryzuje się znaczącym wycofaniem społecznym, ograniczeniem ekspresji emocjonalnej oraz trudnościami w zakresie nawiązywania kontaktów społecznych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod F84.5.0 powinien być stosowany w rozpoznaniu wtedy, gdy u dziecka obserwuje się:

• Poważne zaburzenia w interakcjach społecznych – brak potrzeby nawiązywania relacji, obojętność wobec otoczenia, chłód emocjonalny
• Ograniczona ekspresja emocji, niewielkie odpowiedzi afektywne
• Izolacja społeczna w grupach rówieśniczych
• Brak wyraźnych deficytów intelektualnych (odróżnia od innych całościowych zaburzeń rozwoju)
• Utrzymywanie się objawów przez co najmniej kilka miesięcy

Rozpoznanie to wymaga wykluczenia innych przyczyn wycofania społecznego, takich jak zaburzenia ze spektrum autyzmu, depresja czy schizofrenia dziecięca.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie zaburzeń schizoidalnych okresu dzieciństwa opiera się głównie na terapiach psychologicznych i psychoterapeutycznych. Farmakoterapia jest stosowana bardzo objawowo i wyłącznie w przypadkach współwystępowania innych zaburzeń, takich jak zaburzenia lękowe, depresja lub objawy psychotyczne.

• Leki przeciwdepresyjne – głównie SSRI, jeśli współistnieje depresja lub zaburzenia lękowe
• Neuroleptyki atypowe – rozważane w przypadku wystąpienia objawów psychotycznych
• Leki normotymiczne – stosowane w przypadku współistnienia zaburzeń nastroju

Podstawowe znaczenie ma jednak praca terapeutyczna z dzieckiem oraz rodziną, a także wsparcie środowiskowe.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F84.5.0 jest istotny dla prawidłowej diagnozy różnicowej zaburzeń rozwoju dziecka, zwłaszcza tych związanych z wycofaniem społecznym i ograniczoną ekspresją emocjonalną, ale bez głębokich deficytów poznawczych. Pozwala na wdrożenie odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego, a także na określenie ścieżki terapeutycznej (przede wszystkim psychoterapia i wsparcie środowiskowe). Dobrze postawione rozpoznanie umożliwia także skuteczne kierowanie dziecka i rodziny do właściwych specjalistów oraz podejmowanie decyzji dotyczących ewentualnej farmakoterapii.