Kod ICD-10: J67.5

Kod J67.5 to Płuco pracujących przy przerobie grzybów

Kod J67.5 należy do kategorii chorób śródmiąższowych płuc wywołanych nadwrażliwością (hypersensitivity pneumonitis) w wyniku kontaktu z antygenami grzybowymi, charakterystycznych szczególnie dla osób pracujących przy przerobie grzybów. Zwana jest również alergicznym zapaleniem pęcherzyków płucnych związanym z ekspozycją zawodową na grzyby hodowlane lub ich przetwory.

Wskazania do stosowania kodu

J67.5 stosuje się, gdy u pacjenta wykryto objawy suggestywne dla przewlekłego lub ostrego śródmiąższowego zapalenia płuc pochodzenia alergicznego u osób zawodowo narażonych na pyły, zarodniki lub inne produkty grzybów (szczególnie: pieczarkarnie, fermy grzybów).

• Wskazaniem są objawy takie jak: kaszel, duszność, gorączka, dreszcze oraz przewlekłe zmiany w RTG/HRCT płuc.
• Kod należy rozważyć przede wszystkim, gdy wywiad wskazuje na ekspozycję zawodową i korelację czasową objawów z miejscem pracy.
• Istotne są także: podwyższone eozynofile we krwi/ BAL, dodatnie testy serologiczne na obecność swoistych przeciwciał IgG przeciw antygenom grzybów.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawą terapii przy płucu pracujących przy przerobie grzybów jest eliminacja ekspozycji na czynnik szkodliwy.

• W przypadkach ostrych lub o ciężkim przebiegu wdraża się glikokortykosteroidy systemowe (np. prednizon), zwykle w dawkach początkowych 0,5-1 mg/kg mc./dobę z późniejszą redukcją.
• Leki immunosupresyjne (np. azatiopryna, mykofenolan mofetylu) rozważa się w przypadkach przewlekłych lub niereagujących na sterydoterapię.
• Nie stosuje się rutynowo antybiotyków ani leków przeciwgrzybiczych, chyba że istnieje koincydencja infekcyjna.
• Ważne jest również stosowanie leczenia wspomagającego: rehabilitacja oddechowa, tlenoterapia w ciężkich przypadkach.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod J67.5 jest istotnym narzędziem diagnostycznym i epidemiologicznym dla lekarzy w rozpoznaniu chorób śródmiąższowych płuc o podłożu alergicznym związanych z ekspozycją zawodową na grzyby. Pozwala nie tylko na właściwą klasyfikację schorzenia, ale ułatwia również prowadzenie nadzoru medycyny pracy oraz orzekanie o przeciwwskazaniach do dalszego narażenia zawodowego. Znajomość obrazu klinicznego i wdrożenie prawidłowej terapii może ograniczyć długoterminowe powikłania śródmiąższowe i poprawić rokowanie pacjenta.