Kod ICD-10: E23.2

Kod E23.2 to Moczówka prosta

Kod E23.2 według klasyfikacji ICD-10 odpowiada jednostce chorobowej określanej jako moczówka prosta (diabetes insipidus). Jest to schorzenie o podłożu endokrynologicznym, charakteryzujące się zaburzeniem gospodarki wodnej organizmu wynikającym najczęściej z niedoboru wazopresyny (ADH – hormonu antydiuretycznego) lub rzadziej z oporności nerek na działanie tego hormonu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E23.2 stosuje się u chorych, u których rozpoznano moczówkę prostą, co manifestuje się m.in. poliurią (zwiększone wydalanie moczu) i polidypsją (wzmożonym pragnieniem), niezależnie od przyczyny (postać centralna, nefrogenna, idiopatyczna czy jatrogennna). Kod ten obejmuje zarówno przypadki związane z uszkodzeniem przysadki (np. po urazach, zabiegach neurochirurgicznych, guzach), jak i z wrodzonym lub nabytym upośledzeniem odpowiedzi nerek na ADH.

• Centralna moczówka prosta (niedobór ADH)
• Nefrogenna moczówka prosta (oporność nerek na ADH)
• Idiopatyczna moczówka prosta
• Moczówka prosta po zabiegach neurochirurgicznych lub urazach głowy

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie moczówki prostej zależy od etiologii. Najczęściej stosowane są poniższe leki:

• Desmopresyna (syntetyczny analog wazopresyny, stosowana w postaci donosowej, doustnej lub we wstrzyknięciach) – najważniejszy lek w centralnej moczówce prostej.
• Tiazydy (hydrochlorotiazyd, chlortalidon) – wykorzystywane w leczeniu nefrogennej moczówki prostej w celu paradoksalnego zmniejszenia diurezy.
• Indometacyna (lub inne NLPZ, np. ibuprofen) – jako leczenie wspomagające w nefrogennej postaci choroby.
• Preparaty potasu i dieta ubogosodowa – wspierająca farmakoterapia, szczególnie w nefrogennej moczówce prostej.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E23.2 jest niezbędny do jednoznacznej identyfikacji moczówki prostej w dokumentacji medycznej, raportowaniu zachorowalności oraz planowaniu terapii. Pozwala na wdrożenie odpowiedniego, przyczynowego leczenia oraz monitorowanie powikłań związanych z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Kod ten umożliwia także precyzyjne kwalifikowanie pacjentów do terapii specjalistycznych oraz programów zdrowotnych, a także stanowi podstawę do statystyki medycznej i refundacji świadczeń zdrowotnych.