Kod ICD-10: C18.7.0

Kod C18.7.0 to Zgięcie esicy

Kod ICD-10 C18.7.0 oznacza nowotwór złośliwy zgięcia esicy (flexura sigmoidea coli), czyli miejsca przejścia okrężnicy esowatej (sigmy) w okrężnicę odbytniczą. Jest to szczegółowe rozszerzenie kodu C18 (nowotwory złośliwe okrężnicy).

Wskazania do stosowania kodu

Kod C18.7.0 powinien być stosowany w rozpoznaniu przypadków raka złośliwego obejmującego zgięcie esicy, gdy w badaniu obrazowym, endoskopowym lub histopatologicznym potwierdzono umiejscowienie nowotworu właśnie w tym regionie.

• Podejrzenie lub rozpoznanie nowotworu zgięcia esicy na podstawie objawów klinicznych (bóle brzucha, zmiany rytmu wypróżnień, niedrożność jelit)
• Udokumentowane badanie histopatologiczne wyjaśniające lokalizację guza
• Planowanie terapii w onkologii chirurgicznej, chemioterapii, radioterapii
• Potrzeba kwalifikacji do rejestrów nowotworowych lub statystyki medycznej

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie raka zgięcia esicy jest dobierane indywidualnie, zależnie od stopnia zaawansowania oraz zróżnicowania histologicznego. Podstawą jest leczenie chirurgiczne, ale u znacznego odsetka pacjentów stosuje się także leczenie systemowe.

• Leki cytostatyczne (chemioterapia):
  • Fluorouracyl (5-FU) – najczęściej w schematach wielolekowych (np. FOLFOX, FOLFIRI)
  • Kapecytabina – doustny prolek 5-FU
  • Oksaliplatyna
  • Irinotekan
• Leki ukierunkowane molekularnie (immunoterapia, terapia celowana):
  • Bewacyzumab (przeciwciało anty-VEGF)
  • Cetuksymab (przeciwciało anty-EGFR – tylko w nowotworach bez mutacji RAS)

Leczenie uzupełniające (adjuwantowe) oraz paliatywne dobierane jest zgodnie z obowiązującymi wytycznymi PTOK/ESMO/NCCN.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

C18.7.0 pozwala na precyzyjną klasyfikację lokalizacji nowotworu złośliwego okrężnicy, co ma istotne znaczenie dla doboru leczenia, klasyfikacji TNM, prowadzenia statystyk medycznych oraz rozliczeń procedur z NFZ. Użycie tego kodu umożliwia także wyselekcjonowanie pacjentów do rejestrów badań klinicznych oraz monitorowanie skuteczności terapii w konkretnej podjednostce anatomicznej okrężnicy.