Kod ICD-10: O62.0

Kod O62.0 to Pierwotnie niedostateczna czynność skurczowa macicy

Kod O62.0 wg klasyfikacji ICD-10 oznacza Pierwotnie niedostateczną czynność skurczową macicy. Jest to zaburzenie charakteryzujące się osłabieniem lub nieefektywnością czynności skurczowej macicy już we wczesnej fazie porodu, co prowadzi do utrudnienia lub przedłużenia przebiegu porodu siłami natury. W praktyce klinicznej kod ten jest przypisywany, gdy słaba czynność skurczowa uniemożliwia prawidłowe postępowanie akcji porodowej bez wyraźnych wtórnych przyczyn, np. przeciążenia mięśnia macicy czy nieprawidłowego ułożenia płodu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod O62.0 stosuje się u rodzących, u których od początku obecne są nieaktywne lub mało efektywne skurcze macicy, co potwierdza się na podstawie badania położniczego i monitorowania czynności skurczowej. Wskazania obejmują m.in.:

• Przedłużający się okres rozwierania szyjki macicy pomimo prawidłowego odpływania wód płodowych i braku przeszkód mechanicznych
• Brak postępu porodu mimo terminu donoszonego i prawidłowego położenia płodu
• Wykluczenie wtórnych przyczyn, takich jak stan po wcześniejszych operacjach macicy, anomalii anatomicznych czy nieprawidłowego ułożenia płodu

Typowe leki stosowane w leczeniu

Terapia pierwotnie niedostatecznej czynności skurczowej macicy polega przede wszystkim na farmakologicznym wywołaniu lub wzmocnieniu skurczów macicy. Najczęściej stosowane są:

• Oksytocyna – dożylne podanie tego hormonu jest podstawową metodą indukcji lub wzmocnienia czynności skurczowej macicy
• Prostaglandyny – w wybranych przypadkach mogą być stosowane preparaty prostaglandyn (np. dinoproston, misoprostol), zwłaszcza przy niedojrzałej szyjce macicy
• Rzadziej stosuje się amniotomię (przebicie pęcherza płodowego), jednak nie jest to leczenie farmakologiczne

Stosowanie odpowiednich leków wymaga monitorowania parametrów matki i płodu oraz ścisłej kontroli czasu trwania i efektywności indukcji porodu.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod O62.0 jest istotny dla ginekologów-położników oraz zespołów położniczych, gdyż umożliwia precyzyjną diagnozę i optymalizację procesu porodowego poprzez wczesne rozpoznanie zaburzeń czynności skurczowej. Użycie właściwego kodu ułatwia dokumentację medyczną, pozwala na zaplanowanie adekwatnych interwencji terapeutycznych oraz daje możliwość prowadzenia statystycznej oceny częstości i skuteczności określonych metod leczenia. Jednocześnie pozwala na identyfikację pacjentek wymagających szczególnej obserwacji, interwencji farmakologicznej oraz monitorowania postępu porodu.