Kod ICD-10: M76.6.0

Kod M76.6.0 to Zapalenie kaletki maziowej ścięgna Achillesa

Kod M76.6.0 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej określonej jako zapalenie kaletki maziowej ścięgna Achillesa, zwane również retrocalcaneal bursitis lub achillodynia. Jest to schorzenie zapalne obejmujące kaletkę maziową położoną w okolicy ścięgna piętowego, prowadzące do bólu, obrzęku i ograniczonej sprawności stopy, szczególnie w okolicy pięty.

Wskazania do stosowania kodu

• Stosuje się u pacjentów prezentujących bóle i obrzęk okolicy przyczepu ścięgna Achillesa do kości piętowej, zwłaszcza podczas chodzenia lub po dłuższym wysiłku.

• Kod ten wykorzystuje się w diagnostyce różnicowej przy wykluczaniu entezopatii ścięgna Achillesa, urazów lub zerwania ścięgna oraz innych przyczyn dolegliwości piętowych.

• Zapalenie kaletki maziowej najczęściej występuje u sportowców (zwłaszcza biegaczy), osób z nadwagą lub noszących niewłaściwe obuwie.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) doustnie lub miejscowo (np. ibuprofen, diklofenak, naproksen) – celem redukcji stanu zapalnego i złagodzenia dolegliwości bólowych.

• Kortykosteroidy – czasem stosowane w postaci wstrzyknięć do kaletki w przypadku braku skuteczności NLPZ oraz przy nasilonych objawach. Należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko osłabienia ścięgna Achillesa.

• Dodatkowo zalecane są leki osłonowe przewodu pokarmowego (np. inhibitory pompy protonowej) w przypadku dłuższej terapii NLPZ.

• W leczeniu wspomagającym stosuje się także zimne okłady, fizjoterapię, odpoczynek, modyfikację obuwia oraz rzadziej – antybiotyki w przypadku wyraźnych cech nadkażenia bakteryjnego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M76.6.0 jest istotny w codziennej praktyce lekarskiej, zwłaszcza dla lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, ortopedów oraz lekarzy medycyny sportowej. Pozwala prawidłowo sklasyfikować schorzenie i dobrać właściwe leczenie farmakologiczne oraz niefarmakologiczne. Kodowanie umożliwia rozpoznanie charakterystycznych problemów przeciążeniowych i szybkie podjęcie działań profilaktycznych oraz terapeutycznych, co przekłada się na szybszy powrót pacjenta do pełnej aktywności.