Kod ICD-10: G23.1

Kod G23.1 to Postępujące ponadjądrowe porażenie mięśni oka [Steele’a-Richardsona-Olszewskiego]

Kod G23.1 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do schorzenia neurologicznego określanego jako postępujące ponadjądrowe porażenie mięśni oka (Progressive Supranuclear Palsy, PSP), znane także jako zespół Steele’a-Richardsona-Olszewskiego. Jest to rzadka, pierwotna choroba zwyrodnieniowa ośrodkowego układu nerwowego prowadząca do postępującego pogorszenia kontroli ruchów oczu, równowagi, chodu oraz funkcji poznawczych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod G23.1 stosuje się w diagnostyce i dokumentacji przypadków, u których rozpoznano:

• Oczne objawy porażenia ponadjądrowego – głównie upośledzenie pionowych ruchów gałek ocznych.
• Zaburzenia ruchowe – sztywność osiowa, trudności z równowagą i skłonność do upadków do tyłu.
• Objawy parkinsonowskie – często oporne na leczenie lewodopą.
• Zmiany poznawcze – spowolnienie myślenia, zaburzenia funkcji wykonawczych.

Zazwyczaj kod ten przypisuje się po wykluczeniu innych przyczyn objawów, takich jak choroba Parkinsona lub inne atypowe parkinsonizmy.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie postępującego ponadjądrowego porażenia mięśni oka ma charakter głównie objawowy, ponieważ nie istnieją skuteczne terapie przyczynowe. Stosowane są:

• Leki dopaminergiczne (np. lewodopa) – zazwyczaj o ograniczonej skuteczności, stosowane próbnie w początkowych etapach.
• Leki przeciwdepresyjne (np. SSRI lub SNRI) – zwłaszcza w przypadku współistniejących zaburzeń nastroju.
• Leki rozluźniające mięśnie (np. baklofen, tizanidyna) – w przypadku nasilonych wzmożonych napięć mięśniowych.
• Leki poprawiające funkcje poznawcze – używane niekiedy, choć efekty są słabo udokumentowane.

Istotnym elementem postępowania jest fizjoterapia i rehabilitacja oraz opieka multidyscyplinarna.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod G23.1 umożliwia precyzyjną klasyfikację i dokumentowanie przypadków postępującego ponadjądrowego porażenia mięśni oka. Jest niezbędny m.in. w prowadzeniu dokumentacji medycznej, rozliczeniach z NFZ, analizach epidemiologicznych oraz badaniach naukowych. Znajomość tego kodu oraz charakterystyki choroby ułatwia wdrożenie optymalnego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego oraz organizację kompleksowego leczenia i wsparcia dla pacjentów oraz ich rodzin.