Kod ICD-10: E42.0

Kod E42.0 to Ciężkie niedożywienie białkowo-energetyczne [jak w E43]

Kod ICD-10 E42.0 służy do rozpoznania ciężkiego niedożywienia białkowo-energetycznego u dorosłych oraz dzieci, zgodnie z kryteriami określonymi również dla kodu E43. Diagnostyka oparta jest na ujęciu sterycznej niewydolności podaży kalorii i/lub białka prowadzącej do zaawansowanych zaburzeń metabolizmu i stanu klinicznego.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E42.0 stosuje się w przypadkach, gdy pacjent prezentuje:

• Bardzo niskie wskaźniki masy ciała (BMI < 16)
• Zaawansowane obniżenie masy mięśniowej i tkanki tłuszczowej
• Wyraźne objawy niedoborów pokarmowych (spadek siły mięśniowej, apatia, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia elektrolitowe)
• Obraz kliniczny marazmu lub kwashiorkoru u osób dorosłych lub dzieci
• Wyniszczenie spowodowane długotrwałą głodówką, ciężkimi chorobami przewlekłymi, zaburzeniami wchłaniania, nowotworami, chorobami psychicznymi

Rozpoznanie powinno być potwierdzone badaniami laboratoryjnymi (niskie stężenie albumin, prealbumin), oceną kliniczną oraz wywiadem.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie ciężkiego niedożywienia białkowo-energetycznego skupia się głównie na wsparciu żywieniowym oraz wyrównaniu zaburzeń metabolicznych. Stosuje się:

• Żywienie doustne, dojelitowe lub pozajelitowe – preparaty odżywcze wysokoenergetyczne, wysokobiałkowe (np. odżywki przemysłowe, mieszanki elementarne)
• Preparaty zawierające elektrolity i witaminy (w szczególności witamina B1, B6, B12, kwas foliowy)
• Leczenie wyrównujące niedobory mikro i makroelementów (Potas, Magnez, Fosfor, Cynk)
• Uzupełniająco leki przeciwwymiotne, leki pobudzające łaknienie (np. megestrol, mirtazapina), jeśli są wskazania kliniczne
• Leczenie przyczynowe choroby podstawowej prowadzącej do niedożywienia

Uwaga: w ciężkich przypadkach leczenie powinno przebiegać według wytycznych ESPGHAN/WHO oraz pod opieką dietetyka klinicznego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E42.0 jest niezbędny do precyzyjnego udokumentowania i prowadzenia pacjentów z ciężkim niedożywieniem białkowo-energetycznym. Pomaga także w optymalizacji procedur leczenia żywieniowego oraz dokumentacji medycznej, umożliwia zakwalifikowanie pacjenta do specjalistycznych programów leczenia żywieniowego i świadczeń zdrowotnych. Użycie właściwego kodu wspiera odpowiedni dobór farmakoterapii, monitorowanie skuteczności leczenia i realizację wymogów sprawozdawczych (NFZ, AOTMiT).