Kod ICD-10: N17.1.0.0

Kod N17.1.0.0 to ostra niewydolność nerek z uszkodzeniem cewkowym (nerkowa)

Kod N17.1.0.0 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do ostrej niewydolności nerek typu nerkowego, czyli ostrego uszkodzenia czynności nerek spowodowanego uszkodzeniem struktur cewkowych nerki. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdzie pierwotną przyczyną jest niska perfuzja nerek, toksyny endogenne lub egzogenne, stany zapalne, czy sepsa. Oznaczenie „nerkowa” wskazuje na lokalizację i mechanizm uszkodzenia, odróżniając ten stan od niewydolności przednerkowej i zanerkowej.

Wskazania do stosowania kodu

• Stosuje się kod N17.1.0.0 w przypadku pacjentów z ostro rozwijającą się niewydolnością wydalniczą nerek o cechach nerkowego uszkodzenia (uszkodzenie cewkowe, martwica cewek nerkowych).

• Kod ten wykorzystuje się w dokumentacji, gdy przyczyną niewydolności są: nefrotoksyczne leki, substancje chemiczne, niedokrwienie, stany zapalne lub powikłania septyczne.

• Wskazaniem jest rozwój oligurii lub anurii oraz wzrost stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, przy stwierdzonym uszkodzeniu cewek nerkowych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leczenie przyczynowe – odstawienie leków nefrotoksycznych, leczenie zakażeń lub stanów zapalnych (np. antybiotyki według posiewu).

• Wspomaganie diurezy – ostrożne stosowanie diuretyków pętlowych (furosemid), jednak tylko u wybranych pacjentów z zachowaną resztkową diurezą.

• Leczenie objawowe – wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych (hiperkaliemia: żywice jonowymienne, insulina z glukozą, beta2-mimetyki, wodorowęglany w ciężkiej kwasicy).

• Leki hipotensyjne lub płyny – w zależności od objętości wewnątrznaczyniowej: w hipowolemii stosuje się płyny dożylne (krystaloidy), w przewodnieniu ogranicza się podaż płynów.

• Leczenie nerkozastępcze (hemodializa, dializa otrzewnowa) – w przypadku nieskuteczności leczenia zachowawczego lub wystąpienia powikłań.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N17.1.0.0 umożliwia precyzyjne zdefiniowanie rodzaju ostrej niewydolności nerek u pacjenta, co jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Pozwala na odróżnienie niewydolności nerkowej od innych typów (przednerkowa, zanerkowa), a tym samym właściwy wybór leczenia. Ułatwia także komunikację między specjalistami, dokumentowanie przebiegu leczenia oraz sprawozdawczość medyczną, w tym rozliczenia z NFZ.