Kod ICD-10: I44

Kod I44 to Blok przedsionkowo-komorowy i lewej odnogi pęczka Hisa

Kod ICD-10: I44 obejmuje zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym wszystkie stopnie bloku AV (I, II, III stopnia), a także blok lewej odnogi pęczka Hisa. Te zaburzenia rytmu serca wiążą się z utrudnieniem lub przerwaniem przewodzenia impulsu elektrycznego z przedsionków do komór serca lub w obrębie głównych dróg przewodzenia komorowego.

Wskazania do stosowania kodu

Kod I44 stosuje się u pacjentów, u których w trakcie diagnostyki kardiologicznej stwierdzono:

• Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (wydłużony odstęp PQ na EKG)
• Blok przedsionkowo-komorowy II stopnia (Mobitz typ I lub II)
• Blok przedsionkowo-komorowy III stopnia (całkowity blok AV)
• Blok lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB)
• Zespół rytmu z wolną czynnością komór spowodowaną blokiem przewodnictwa

Kod ten jest istotny zarówno w stanach ostrych (np. po zawale mięśnia sercowego), jak i przewlekłych zaburzeniach rytmu serca, a także przy kwalifikacji do wszczepienia stymulatora serca.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego lub bloku lewej odnogi pęczka Hisa nie stosuje się specyficznych leków korygujących blok przewodzenia, natomiast leczenie farmakologiczne może być ukierunkowane na przyczynę lub objawy. Typowe działania terapeutyczne obejmują:

• Odstawienie leków mogących nasilać blok (np. beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego, digoksyny)
• Podanie atropiny (w ostrych przypadkach bloku AV z bradykardią wymagającą pilnej poprawy przewodzenia)
• Zastosowanie adrenaliny/dopaminy/dobutaminy – w razie niestabilności hemodynamicznej do czasu implantacji rozrusznika
• Korekta zaburzeń elektrolitowych (np. hiperkaliemii lub hipomagnezemii)
• Leczenie choroby podstawowej (np. ostrych zespołów wieńcowych, zapaleń mięśnia sercowego, zapaleń wsierdzia)

Trwałe leczenie bloku zaawansowanego polega na wszczepieniu urządzenia stymulującego serce (rozrusznik, ICD).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod I44 ma kluczowe znaczenie w pracy lekarza kardiologa, internisty i ratownika medycznego przy rozpoznawaniu oraz dokumentacji zaburzeń przewodnictwa serca. Właściwe rozpoznanie umożliwia dobranie odpowiedniego postępowania, zarówno w ostrych, jak i przewlekłych przypadkach, a także decyduje o kwalifikacji pacjenta do implantacji rozrusznika. Pozwala również na identyfikację przyczyn w wywiadach, planowaniu dalszej diagnostyki i leczenia oraz w monitorowaniu powikłań chorób serca.