Kod ICD-10: F24

Kod F24 to Indukowane zaburzenie urojeniowe

Kod F24 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do rozpoznania indukowanego zaburzenia urojeniowego, zwanego także psychozą indukowaną lub syndromem folie à deux. Ta jednostka chorobowa obejmuje sytuacje, gdy osoba zdrowa psychicznie przejmuje od kogoś bliskiego istniejące już urojenia. Najczęściej dotyczy to osób pozostających w bliskim emocjonalnym związku, rodzin czy domowników.

Wskazania do stosowania kodu

Kod F24 należy stosować w przypadku, gdy mamy do czynienia z min. dwiema osobami, z których jedna cierpi na zaburzenie urojeniowe, a druga – często z powodu intensywnego związku emocjonalnego oraz braku krytycyzmu – bezkrytycznie przyjmuje równie silne urojenia.

• Występowanie u drugiej osoby objawów urojeniowych o podobnej treści jak u pierwotnie chorego.
• Bardzo bliskie relacje (np. partnerzy, rodzeństwo, rodzic i dziecko), często przy społecznej izolacji.
• Zanik lub istotne osłabienie objawów po rozdzieleniu osób.
• Wykluczenie innych przyczyn zaburzeń psychotycznych u osoby wtórnie dotkniętej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie indukowanego zaburzenia urojeniowego polega przede wszystkim na separacji osób, u których doszło do „przeniesienia” urojeń (osoba wtórna oddzielona zostaje od źródła urojeń). Farmakoterapia może być rozważana w zależności od nasilenia objawów oraz indywidualnej sytuacji klinicznej:

• Leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki) – standardowo stosowane głównie u osoby pierwotnie chorej; w razie utrzymywania się objawów rozważa się krótkoterminowe lub dłuższe podawanie leku także osobie wtórnej.
• Leki uspokajające (przeciwlękowe) – doraźnie w nasilonym niepokoju czy pobudzeniu.
• Terapia psychologiczna i psychoedukacja – zalecana zarówno dla pacjentów, jak i ich rodzin.

Należy pamiętać, że w wielu przypadkach po separacji osoba wtórna nie wymaga leczenia farmakologicznego, a objawy mijają samoistnie.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F24 pozwala na precyzyjne zidentyfikowanie rzadko rozpoznawanego, ale istotnego klinicznie zaburzenia psychotycznego. Umożliwia wdrożenie odpowiednich interwencji, w tym rozdzielenie osób dotkniętych zaburzeniem, szybkie rozpoczęcie leczenia osoby pierwotnie chorej oraz właściwą opiekę psychologiczną. Stosowanie tego kodu pozwala na uniknięcie niepotrzebnej farmakoterapii oraz błędnego rozpoznania u osoby wtórnie zakażonej urojeniami, co ma szczególne znaczenie dla prowadzenia indywidualnej terapii oraz planowania postępowania w środowisku rodzinnym czy opiekuńczym.