Kod ICD-10: B35.3

Kod B35.3 to Grzybica stóp

Kod ICD-10: B35.3 odpowiada jednostce chorobowej określanej jako grzybica stóp (tinea pedis). Jest to zakażenie skóry wywołane najczęściej przez dermatofity, z rodzajów Trichophyton, Epidermophyton oraz Microsporum. Schorzenie cechuje się przewlekłym przebiegiem i tendencją do nawrotów, szczególnie u osób korzystających z publicznych basenów, hal sportowych lub noszących ciasne, nieprzewiewne obuwie.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B35.3 należy stosować, gdy rozpoznano u pacjenta infekcję grzybiczą stóp na podstawie objawów klinicznych oraz ewentualnego potwierdzenia mikologicznego. Typowe objawy to:

• Świąd, pieczenie i łuszczenie się skóry w przestrzeniach międzypalcowych i na podeszwach stóp
• Pęcherzyki, nadżerki lub owrzodzenia w obrębie skóry stóp
• Zaczerwienienie oraz nieprzyjemny zapach
• Możliwa obecność zmian dystroficznych paznokci (współistniejąca grzybica paznokci, która wymaga osobnego kodowania)

Kod stosuje się zarówno w przypadkach pierwotnych, jak i w nawrotach zakażenia oraz jako uzasadnienie terapii farmakologicznej i profilaktycznej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie grzybicy stóp opiera się przede wszystkim na preparatach przeciwgrzybiczych (antymykotykach) stosowanych miejscowo, a w przypadkach cięższych – ogólnoustrojowo. Najczęściej stosowane leki to:

• Miejscowe azole: klotrimazol, mikonazol, ekonazol
• Alilaminy: terbinafina, naftyfina
• Preparaty z tolnaftatem
• W zaawansowanych infekcjach lub braku skuteczności leczenia miejscowego: leki doustne (terbinafina, itrakonazol, flukonazol)

Dodatkowo zalecane są działania profilaktyczne: dezynfekcja obuwia, unikanie długotrwałego przebywania w wilgotnym środowisku oraz stosowanie przewiewnego obuwia i bawełnianych skarpet.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B35.3 jest istotny w codziennej praktyce lekarskiej, gdyż grzybica stóp występuje powszechnie, szczególnie u pacjentów aktywnych fizycznie, diabetyków i osób z niedoborami odporności. Prawidłowe rozpoznanie i prawidłowe zakodowanie jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego leczenia, monitorowania skuteczności terapii oraz prewencji powikłań. Kod ten ułatwia prowadzenie dokumentacji medycznej, zgłaszanie danych epidemiologicznych oraz rozliczenia z płatnikami usług medycznych.