Kod ICD-10: Q45.0

Kod Q45.0 to Niewytworzenie, niedorozwój i zanik trzustki

Kod Q45.0 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do wrodzonych wad rozwojowych trzustki, takich jak niewytworzenie (agenezja), niedorozwój (hipoplazja) lub zanik tego narządu. Są to rzadkie, ale istotne klinicznie schorzenia, które prowadzą do zaburzeń funkcji trzustki – zarówno części zewnątrzwydzielniczej (trawienie), jak i wewnątrzwydzielniczej (regulacja poziomu glukozy we krwi).

Wskazania do stosowania kodu

• Brak (lub znaczne upośledzenie) funkcji trzustki rozpoznany w okresie noworodkowym, dziecięcym lub – wyjątkowo – u dorosłych.

• Obecność objawów niewydolności zewnątrzwydzielniczej trzustki (niedostateczne trawienie tłuszczów, biegunki tłuszczowe, utrata masy ciała).

• Występowanie cukrzycy insulinozależnej o wczesnym początku (ze względu na zanik komórek beta trzustki).

• Badania obrazowe (USG, TK, MRI) potwierdzające brak lub niedorozwój trzustki.

• Diagnostyka różnicowa innych przyczyn niewydolności trzustki (np. przewlekłe zapalenie trzustki, mukowiscydoza).

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Enzymy trzustkowe (preparaty pankreatyny) – stosowane doustnie w leczeniu zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki, poprawiają trawienie i wchłanianie tłuszczów i białek.

• Insulina – substytucja niezbędna w przypadku niewydolności wewnątrzwydzielniczej z rozwojem cukrzycy insulinozależnej (najczęściej typu 1).

• Preparaty witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (ADEK) – zapobiegające niedoborom, które mogą wyniknąć z upośledzonego wchłaniania.

• Indywidualnie dobrana dieta bogatoenergetyczna ze zwiększoną podażą białka i tłuszczów, często z ograniczeniem błonnika.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q45.0 jest kluczowy przy dokumentacji rozpoznania wrodzonych wad trzustki prowadzących do poważnych zaburzeń metabolicznych i trawiennych. Umożliwia precyzyjne zakodowanie choroby, skierowanie pacjenta do odpowiednich poradni specjalistycznych (endokrynologicznej, gastroenterologicznej, diabetologicznej) oraz wpływa na decyzje dotyczące leczenia substytucyjnego. Pozwala również na właściwe rozliczenie świadczeń zdrowotnych oraz monitorowanie epidemiologiczne tych rzadkich schorzeń.