Kod ICD-10: K35.1

Kod K35.1 to Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego z ropniem otrzewnej

Kod K35.1 według klasyfikacji ICD-10 oznacza ostre zapalenie wyrostka robaczkowego powikłane ropniem otrzewnej. Stan kliniczny charakteryzuje się ostrym procesem zapalnym wyrostka robaczkowego, któremu towarzyszy powstanie ropnia w obrębie jamy otrzewnej. Jest to powikłanie wymagające pilnego postępowania chirurgicznego oraz wdrożenia odpowiedniego leczenia przeciwbakteryjnego.

Wskazania do stosowania kodu

• Potwierdzenie rozpoznania ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego z obecnością ropnia w jamie brzusznej na podstawie obrazu klinicznego, badań laboratoryjnych (leukocytoza, podwyższone CRP), badań obrazowych (USG, TK jamy brzusznej), oraz/lub podczas zabiegu chirurgicznego.

• Zastosowanie kodu u pacjentów hospitalizowanych z powodu powikłanego przebiegu zapalenia wyrostka robaczkowego wymagających interwencji chirurgicznej i leczenia antybiotykami.

• Kod K35.1 używany jest do dokumentacji medycznej, rozliczeń szpitalnych oraz prowadzenia statystyk zdrowotnych dotyczących poważnych powikłań tego schorzenia.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Antybiotyki o szerokim spektrum działania – rekomendowane są połączenia obejmujące zarówno bakterie tlenowe, jak i beztlenowe. Najczęściej stosuje się:

  • Piperacylina z tazobaktamem
  • Cefalosporyny III generacji (np. ceftriakson) + metronidazol
  • Fluorochinolony (np. cyprofloksacyna) + metronidazol jako alternatywa
  • Carbapenemy w przypadkach ciężkich, wielolekoopornych zakażeń

• Leki przeciwbólowe – paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, w niektórych przypadkach opioidy (zgodnie z zaleceniami).

• Leczenie chirurgiczne – usunięcie wyrostka robaczkowego oraz drenaż ropnia stanowi podstawę terapii przy tym rozpoznaniu.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Zastosowanie kodu K35.1 jest kluczowe w sytuacjach, gdy rozpoznano ostre zapalenie wyrostka robaczkowego z ropniem otrzewnej. Kod ten precyzuje stopień zaawansowania choroby i wskazuje na konieczność wielospecjalistycznego leczenia oraz intensywnego nadzoru nad pacjentem. Właściwe rozpoznanie i udokumentowanie tego schorzenia ma znaczenie dla wyboru strategii terapeutycznej, prowadzenia statystyk zdrowotnych, rozliczeń szpitalnych oraz koordynacji działań zespołu medycznego. Pozwala to na szybkie wdrożenie leczenia antybiotykami oraz interwencji chirurgicznej, zwiększając szanse na uniknięcie groźnych powikłań ogólnoustrojowych.