Kod ICD-10: O92.3.0

Kod O92.3.0 to Pierwotny brak pokarmu

Kod ICD-10 O92.3.0 oznacza pierwotny brak pokarmu. Ten kod wykorzystuje się w dokumentacji medycznej w sytuacjach, gdy u kobiety po porodzie nie dochodzi do wytwarzania mleka matki (laktacji) w ogóle lub laktacja jest niewystarczająca od początku okresu poporodowego – bez wcześniejszego, prawidłowego wydzielania pokarmu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod O92.3.0 stosuje się:

• U kobiet po porodzie, u których stwierdzono brak lub skrajnie niewielką produkcję mleka bez wcześniejszego okresu karmienia piersią.
• W przypadku podejrzenia niewydolności hormonalnej osi przysadka–podwzgórze–gruczoł sutkowy.
• Jako rozpoznanie dla celów statystycznych, epidemiologicznych oraz przy kwalifikacji do konsultacji specjalistycznych (endokrynolog, laktacja).
• W celu planowania dalszego postępowania diagnostyczno-leczniczego w przypadkach zaburzeń laktacji.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie pierwotnego braku pokarmu zależne jest od przyczyny. W pierwszej kolejności zawsze zaleca się wspomaganie laktacji metodami niefarmakologicznymi (częste przystawianie do piersi, wsparcie doradcy laktacyjnego). W przypadku potwierdzonych zaburzeń hormonalnych lub braku poprawy można rozważyć terapię farmakologiczną.

• Leki zwiększające wydzielanie prolaktyny:
  • Domperidon (off-label w laktacji, pod kontrolą lekarza)
  • Metoklopramid (używany krótkoterminowo, rzadziej ze względu na działania niepożądane)
• Hormonalne leczenie substytucyjne – w wybranych przypadkach pod nadzorem endokrynologa (np. niedoczynność przysadki, zaburzenia hormonalne).
• Liczne preparaty ziołowe (galaktogogi): kozieradka, rutwica, sylimaryna – ich skuteczność jest umiarkowana i nie zawsze potwierdzona w badaniach klinicznych.
• Uzupełniająco: leczenie chorób towarzyszących (np. niedoczynność tarczycy) oraz wsparcie psychologiczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod O92.3.0: Pierwotny brak pokarmu ma istotne znaczenie w praktyce lekarza położnika, neonatologa oraz lekarza rodzinnego, gdyż umożliwia szybkie wskazanie problemów z laktacją wymagających interwencji. Jego prawidłowe użycie ułatwia rozpoznanie przewlekłych lub pierwotnych zaburzeń hormonalnych u matek, wdrożenie odpowiedniego leczenia i zapewnienie odpowiedniego wsparcia laktacyjnego. Stanowi także podstawę do skierowania pacjentki na dalszą diagnostykę oraz jest niezbędny przy prowadzeniu dokumentacji medycznej zgodnie z wymaganiami statystycznymi i prawnymi.