Kod ICD-10: A05.3

Kod A05.3 to Zatrucie pokarmowe wywołane przez Vibrio parahaemolyticus

Kod A05.3 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do zatrucia pokarmowego (toksykoinfekcji) wywołanego przez Vibrio parahaemolyticus. Jest to patogeniczna bakteria, typowo związana ze spożyciem surowych lub niedogotowanych owoców morza, zwłaszcza skorupiaków pochodzących z wód morskich i estuariowych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod A05.3 należy stosować u pacjentów, którzy wykazują objawy zatrucia pokarmowego (biegunka, nudności, bóle brzucha, gorączka) w kontekście epidemiologicznym sugerującym związek z Vibrio parahaemolyticus. Wskazania obejmują przypadki, gdy potwierdzono obecność bakterii w badaniu mikrobiologicznym kału lub wywiad oraz okoliczności spożycia pokarmu (najczęściej owoce morza) wskazują na tę etiologię.

• Ostra biegunka po spożyciu owoców morza
• Wywiad podróży w rejony o podwyższonym ryzyku
• Potwierdzenie czynnika etiologicznego w badaniach laboratoryjnych

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie zatrucia wywołanego przez Vibrio parahaemolyticus opiera się przede wszystkim na postępowaniu objawowym oraz, w przypadku ciężkich przypadków, na zastosowaniu antybiotykoterapii.

• Nawodnienie doustne lub dożylne (elektrolity, płyny infuzyjne)
• Antybiotyki: najczęściej stosowane to tetracykliny (np. doksycyklina), fluorochinolony (np. cyprofloksacyna) lub trimetoprim-sulfametoksazol. Rutynowo u osób immunokompetentnych leczenie może być ograniczone do nawodnienia, natomiast leki przeciwbakteryjne rozważa się u chorych z ciężkim przebiegiem, dzieci, osób starszych lub z obniżoną odpornością.

Należy unikać leków przeciwbiegunkowych (np. loperamidu) gdy istnieje podejrzenie poważnej infekcji bakteryjnej z ryzykiem powikłań.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A05.3 umożliwia precyzyjną identyfikację zachorowań spowodowanych przez bakterie Vibrio parahaemolyticus. Jest istotny z punktu widzenia epidemiologii, monitorowania ognisk zatrucia pokarmowego i prowadzenia statystyki medycznej. Jego prawidłowe stosowanie ułatwia wdrożenie odpowiednich zaleceń terapeutycznych i profilaktycznych, zwłaszcza w kontekście osób podróżujących oraz regionów nadmorskich. Umożliwia również efektywną współpracę interdyscyplinarną (lekarz rodzinny, epidemiolog, farmaceuta, specjalista chorób zakaźnych).