Kod ICD-10: D52.9.0

Kod D52.9.0 to Niedokrwistość z niedoboru kwasu foliowego BNO

Kod D52.9.0 odnosi się do niedokrwistości wywołanej niedoborem kwasu foliowego, sklasyfikowanej jako BNO (bez dodatkowych określeń). Kwas foliowy jest witaminą niezbędną do prawidłowej syntezy kwasów nukleinowych i podziałów komórkowych, zwłaszcza w zakresie erytropoezy. Niedobór prowadzi do zaburzenia dojrzewania czerwonych krwinek, skutkując rozwojem niedokrwistości megaloblastycznej.

Wskazania do stosowania kodu

D52.9.0 stosuje się w przypadku rozpoznania niedokrwistości megaloblastycznej, w której u podstawy leży niedobór kwasu foliowego, jednak nie udało się jednejznacznie określić jej przyczyny. Typowe sytuacje to:

• Niedobory dietetyczne (np. niewłaściwa dieta uboga w kwas foliowy, nadużywanie alkoholu)
• Zwiększone zapotrzebowanie w okresie ciąży, laktacji, wzrostu
• Upośledzone wchłanianie w chorobach przewodu pokarmowego (np. celiakia, choroby zapalne jelit)
• Stosowanie leków upośledzających metabolizm kwasu foliowego (np. metotreksat, trimetoprim, fenobarbital)
• Nieznana etiologia, gdzie inne przyczyny niedokrwistości wykluczono

Kod należy stosować po wykluczeniu niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 oraz żelaza.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie niedokrwistości z niedoboru kwasu foliowego polega na suplementacji kwasu foliowego oraz leczeniu przyczyny niedoboru, jeśli to możliwe. Najczęściej stosowane leki to:

• Kwas foliowy doustnie (standardowo 1–5 mg/dobę u dorosłych)
• Kwas foliowy parenteralnie – w razie znacznych zaburzeń wchłaniania
• Preparaty wielowitaminowe z kwasem foliowym (szczególnie u kobiet ciężarnych)
• Leczenie chorób podstawowych lub odstawienie leków upośledzających metabolizm folianów, jeśli to możliwe

Wskazane jest również monitorowanie poziomu witaminy B12, aby uniknąć maskowania jej niedoboru.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod D52.9.0 stanowi przydatne narzędzie w dokumentowaniu przypadków niedokrwistości megaloblastycznej na tle niedoboru kwasu foliowego o nieustalonej etiologii. Umożliwia precyzyjne sklasyfikowanie przypadku w dokumentacji medycznej, prowadzenie statystyki schorzeń oraz uzyskanie refundacji leków w niektórych przypadkach. Jego zastosowanie ułatwia wymianę informacji między specjalistami, zapewniając właściwą diagnostykę różnicową i kompleksowe podejście do leczenia pacjenta.