Kod ICD-10: Q71.3

Kod Q71.3 to Wrodzony brak dłoni i palców

Kod Q71.3 według klasyfikacji ICD-10 oznacza rozpoznanie: Wrodzony brak dłoni i palców – czyli wadę wrodzoną polegającą na nieobecności zarówno dłoni, jak i palców jednej lub obu kończyn górnych. Rozpoznanie jest stawiane najczęściej już w okresie noworodkowym lub prenatalnie, na podstawie badań ultrasonograficznych lub po urodzeniu dziecka w wyniku oceny klinicznej.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q71.3 stosuje się w dokumentacji medycznej w przypadku rozpoznania pierwotnego, wrodzonego braku dłoni i palców, niezależnie od etiologii tego zaburzenia (np. czynniki genetyczne, wpływ środowiska, zespoły dysmorficzne). Wskazaniami do użycia tego kodu są:

• Prenatalne rozpoznanie agenezji dłoni i palców na podstawie badań obrazowych płodu.
• Obecność braku dłoni i palców u noworodka lub niemowlęcia, bez innych zdefiniowanych wad kończyny górnej.
• Stwierdzenie braku powstałego w wyniku zaburzenia rozwojowego w okresie życia płodowego.

Kod nie dotyczy amputacji pourazowych oraz nabytych wad kończyn.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Wrodzony brak dłoni i palców to jednostka, której leczenie polega głównie na postępowaniu nielekowym:

• Leki nie odgrywają roli w leczeniu przyczynowym tej wady wrodzonej, ponieważ jest to nieodwracalna anomalia rozwojowa.
• Farmakoterapia może być stosowana w przypadku powikłań, takich jak infekcje pozabiegowe, ból po zabiegach chirurgicznych lub korekcjach ortopedycznych (antybiotyki, leki przeciwbólowe – paracetamol, NLPZ).
• Dominującą rolę odgrywają zaopatrzenie ortopedyczne, protezowanie, fizjoterapia, rehabilitacja oraz wsparcie psychologiczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q71.3 umożliwia jednoznaczną identyfikację oraz odpowiednią klasyfikację rzadkich, ciężkich, wrodzonych wad rozwojowych kończyny górnej. Jego właściwe stosowanie jest kluczowe w:

• Dokumentacji medycznej (karta informacyjna leczenia szpitalnego, raporty do NFZ, statystyki zdrowotne).
• Planowaniu leczenia specjalistycznego, w tym skierowania do ośrodków protezowania i rehabilitacji.
• Współpracy zespołu interdyscyplinarnego: ortopeda, specjalista rehabilitacji, pediatra, psycholog.

Precyzyjne kodowanie tej anomalii sprzyja optymalnemu prowadzeniu opieki nad pacjentem oraz umożliwia dostęp do nowoczesnych metod zaopatrzenia ortopedycznego i wsparcia socjalnego.