Kod ICD-10: S43.5

Kod S43.5 to Skręcenie i naderwanie stawu barkowo-obojczykowego

Kod S43.5 obejmuje skręcenie lub naderwanie stawu barkowo-obojczykowego, czyli urazowe uszkodzenia struktur łącznotkankowych tej okolicy. Najczęściej dochodzi do nich wskutek upadków na ramię lub bezpośredniego uderzenia w boczny koniec obojczyka. Kod ten służy do klasyfikacji zarówno świeżych, jak i przewlekłych uszkodzeń naciągnięciowych i częściowych zerwań aparatu więzadłowego stawu barkowo-obojczykowego.

Wskazania do stosowania kodu

Kod S43.5 stosuje się, gdy pacjent prezentuje objawy takie jak:

• Ból w okolicy stawu barkowo-obojczykowego
• Obrzęk i zasinienie nad stawem
• Ograniczenie ruchu w stawie ramiennym
• Widoczna deformacja (np. „objaw klawisza” przy zerwaniu więzadeł)
• Wrażliwość palpacyjna oraz dodatni test ucisku stawu

Kod ten należy stosować przy potwierdzonym rozpoznaniu skręcenia lub naderwania (naciągnięcia/zerwania więzadeł) stawu barkowo-obojczykowego na podstawie wywiadu, badania fizykalnego i badań obrazowych (RTG, USG, MRI).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie farmakologiczne ma charakter objawowy i wspomagający. Typowo stosuje się:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) (np. ibuprofen, diklofenak) doustnie lub miejscowo – w celu redukcji bólu i stanu zapalnego
• Paracetamol jako lek przeciwbólowy
• Miorelaksanty (np. tolperyzon) – w celu zniesienia bolesnego napięcia mięśniowego
• W rzadkich, bardzo silnych dolegliwościach – leki opioidowe (tylko krótkoterminowo, doraźnie)
• Leki przeciwobrzękowe i żele chłodzące miejscowo

Leczenie niefarmakologiczne obejmuje unieruchomienie kończyny, rehabilitację oraz – w przypadkach ciężkich (zerwania więzadeł) – interwencję chirurgiczną.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod S43.5 jest niezbędny w codziennej praktyce lekarza rodzinnego, ortopedy czy ratownika medycznego. Umożliwia poprawne sklasyfikowanie urazu, co ma kluczowe znaczenie dla prowadzenia dokumentacji medycznej, komunikacji klinicznej oraz rozliczeń z NFZ. Pozwala także dobrać odpowiedni schemat leczenia oraz monitorować postępy terapii, jak również wystawianie zwolnień lekarskich (L4) w okresie rekonwalescencji.