Kod ICD-10: N91.3

Kod N91.3 to Pierwotne skąpe lub rzadkie miesiączki

Kod N91.3 według klasyfikacji ICD-10 opisuje jednostkę chorobową: Pierwotne skąpe lub rzadkie miesiączki (oligomenorrhoea i/lub hypomenorrhoea o charakterze pierwotnym). Odnosi się do sytuacji, gdy u pacjentki od początku występowania miesiączki (menarche) obecne są cykle menstruacyjne o wydłużonych odstępach czasu (>35 dni) lub z niewielką utratą krwi, utrzymujące się stale bez wcześniejszych regularnych cykli.

Wskazania do stosowania kodu

N91.3 stosuje się u pacjentek, u których problem skąpych lub rzadkich miesiączek pojawił się od początku cykli miesiączkowych. Wskazaniami są:

• Zaburzenia owulacji o charakterze pierwotnym
• Wrodzone nieprawidłowości rozwoju jajnika lub przysadki
• Czynniki genetyczne warunkujące nieregularność cykli
• Podejrzenie zespółu policystycznych jajników (PCOS), jeśli objawy obecne są od menarche

Kod zalecany jest w diagnostyce różnicowej oligomenorrhoea i hypomenorrhoea, zwłaszcza gdy nie występowały nigdy regularne cykle miesiączkowe.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie pierwotnych skąpych lub rzadkich miesiączek zależy od przyczyny zaburzeń i planów pacjentki (np. chęć zajścia w ciążę).

• Dwuskładnikowe tabletki antykoncepcyjne (COC) – stosowane w celu regulacji cyklu i przywrócenia regularnych miesiączek.
• Preparaty progesteronu – leki takie jak dydrogesteron lub medroksyprogesteron stosowane jako terapia cykliczna, zwłaszcza w przypadku niewydolności fazy lutealnej.
• Leki indukujące owulację (np. cytrynian klomifenu) – przy planowaniu ciąży u pacjentek z oligo-/anowulacją.
• Leczenie przyczynowe zaburzeń hormonalnych, np. terapia niedoczynności tarczycy/hiperprolaktynemii w razie współistnienia takich zaburzeń.

Wybór leków należy do lekarza i powinien być dostosowany do przyczyny stwierdzonych zaburzeń.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N91.3 pozwala na precyzyjne sklasyfikowanie i dokumentowanie pierwotnych zaburzeń wydolności osi przysadkowo-jajnikowej, które objawiają się od pierwszych cykli miesiączkowych. Umożliwia prowadzenie diagnostyki oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia farmakologicznego, ułatwia też komunikację między specjalistami (ginekolog, endokrynolog) oraz usprawnia kwalifikację do dalszych, pogłębionych badań. Właściwe rozpoznanie pozwala uniknąć powikłań (np. niepłodności, osteoporozy) i poprawić jakość życia pacjentki.