Kod ICD-10: E83.0.0

Kod E83.0.0 to Choroba Wilsona

Kod E83.0.0 w klasyfikacji ICD-10 obejmuje Chorobę Wilsona (wilsonowską), czyli genetyczną, autosomalnie recesywną chorobę metaboliczną. Cechuje ją zaburzenie metabolizmu miedzi, prowadzące do jej patologicznego gromadzenia się w wątrobie, mózgu oraz innych tkankach organizmu.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E83.0.0 stosuje się, gdy u pacjenta rozpoznano Chorobę Wilsona potwierdzoną na podstawie obrazu klinicznego oraz badań laboratoryjnych (np. obniżonego stężenia ceruloplazminy, zwiększonej ilości miedzi w surowicy i w moczu, obecności pierścienia Kaysera-Fleischera). Kod odnosi się zarówno do postaci wątrobowej, neurologicznej, jak i mieszanej choroby u dzieci oraz dorosłych.

• Zaburzenia czynności wątroby (hepatomegalia, żółtaczka, marskość, ostra niewydolność wątroby)
• Objawy neurologiczne i psychiatryczne (drżenia, dystonia, sztywność mięśni, zmiany zachowania, depresja)
• Zmiany oftalmologiczne (pierścień Kaysera-Fleischera w rogówce)

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie Choroby Wilsona polega przede wszystkim na eliminacji nadmiaru miedzi oraz zapobieganiu jej ponownemu odkładaniu w tkankach. Stosowane są głównie następujące leki:

• Penicylamina – chelator miedzi, zwiększa jej wydalanie z moczem
• Trientyna (trientine) – alternatywny chelator, stosowany w przypadku nietolerancji penicylaminy
• Sole cynku – działają poprzez hamowanie wchłaniania miedzi z przewodu pokarmowego
• Leczenie wspomagające – obejmuje leczenie objawowe powikłań, suplementację witamin, a w najcięższych przypadkach również przeszczepienie wątroby

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Rozpoznanie i prawidłowe zakodowanie Choroby Wilsona (E83.0.0) jest kluczowe dla prowadzenia skutecznej terapii, monitorowania pacjentów oraz dokumentowania przebiegu choroby w celach medycznych i statystycznych. Wczesna identyfikacja oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia farmakologicznego zapobiega uszkodzeniom narządowym i poprawia długoterminowe rokowanie pacjenta. Kod ten ułatwia także współpracę interdyscyplinarną między lekarzami różnych specjalizacji, takimi jak hepatologia, neurologia i psychiatria.