Kod ICD-10: B38.3

Kod B38.3 to Kokcydioidomykoza skórna

Kod B38.3 według klasyfikacji ICD-10 oznacza kokcydioidomykozę skórną, czyli zakażenie skóry wywołane przez grzyby z rodzaju Coccidioides (najczęściej C. immitis lub C. posadasii). Choroba ta występuje najczęściej na obszarach endemicznych w Ameryce Północnej (głównie południowo-zachodnie stany USA, Meksyk). Może występować zarówno jako efekt bezpośredniego zakażenia skóry, jak i przeniesienia drobnoustroju z innych narządów (forma rozsiana).

Wskazania do stosowania kodu

Kod B38.3 stosuje się w następujących przypadkach:

• Rozpoznanie zmian skórnych (np. guzki, owrzodzenia, rumieniowate nacieki) udokumentowanych jako wywołane przez kokcydioidomykozę.
• Potwierdzenie obecności Coccidioides spp. w badaniu mikrobiologicznym (mykologicznym), histopatologicznym lub serologicznym.
• Stwierdzenie infekcji skóry w przebiegu infekcji układowej (rozsianej) lub pierwotnej infekcji skórnej.

Kod nie obejmuje przypadków kokcydioidomykozy ograniczonej do narządów wewnętrznych (np. płuc), które klasyfikuje się pod innymi kodami (np. B38.0, B38.7).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie kokcydioidomykozy skórnej opiera się na terapii przeciwgrzybiczej. Wybór leku zależy od rozległości zakażenia, odporności pacjenta i przebiegu klinicznego:

• Azole:
  • Flukonazol (doustnie, I rzut w przypadkach umiarkowanych i przewlekłych)
  • Itrakonazol (szczególnie w przypadkach odporności na flukonazol)
• Amfoterycyna B (parenteralnie, stosowana w ciężkich, rozsianych przypadkach lub u pacjentów immunoniekompetentnych, często w warunkach szpitalnych)
• Posakonazol lub worykonazol w terapii ratunkowej lub w przypadku braku skuteczności leczenia I rzutu

Wskazane jest monitorowanie działań niepożądanych leków przeciwgrzybiczych i skrupulatna kontrola parametrów wątroby i nerek podczas dłuższego leczenia.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B38.3 umożliwia właściwą klasyfikację schorzeń skóry o etiologii grzybiczej w obszarach endemicznych i wśród osób narażonych (np. podróżnicy, pracownicy rolnictwa). Jest istotny klinicznie, pozwalając na odróżnienie kokcydioidomykozy skórnej od innych dermatoz infekcyjnych oraz umożliwia kwalifikację do odpowiedniej terapii farmakologicznej. Ujednolicenie rozpoznań ułatwia monitorowanie epidemiologiczne, raportowanie i rozliczanie świadczeń zdrowotnych.