Kod ICD-10: F62.1

Kod F62.1 to Trwała zmiana osobowości po chorobie psychicznej

Kod F62.1 wg klasyfikacji ICD-10 oznacza trwałą zmianę osobowości występującą jako konsekwencja przebytej, ciężkiej choroby psychicznej. Kod ten stosuje się w przypadkach, gdy po wycofaniu ostrych objawów choroby psychicznej utrzymują się utrwalone zaburzenia osobowości, które nie były obecne wcześniej i nie mogą być wyjaśnione innym zaburzeniem osobowości przedchorobowym.

Wskazania do stosowania kodu

• Utrwalenie nietypowych wzorców zachowań, myślenia lub odczuwania, które znacząco odbiegają od wcześniejszego poziomu funkcjonowania pacjenta po przebyciu epizodu poważnej choroby psychicznej (np. schizofrenii, ciężkiej depresji, manii czy innych psychoz).

• Rozpoznanie dotyczy zmian nieodwracalnych, obecnych przez minimum 2 lata od ustąpienia ostrych objawów choroby.

• Wykluczone są tutaj przewlekłe objawy choroby pierwotnej, zaostrzenia czy niepełne remisje – istotna jest obecność nowego, trwałego wzorca zaburzeń.

• Kod F62.1 nie powinien być używany w przypadku zmian będących skutkiem chorób neurologicznych, urazów czy działania substancji psychoaktywnych – do tego służą inne kody ICD-10.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Farmakoterapia jest zwykle pomocnicza i ukierunkowana na objawy współistniejące (np. lęk, depresję, zaburzenia snu). Nie istnieje specyficzne leczenie farmakologiczne dla tego zaburzenia.

• W przypadku objawów depresyjnych i lękowych można rozważyć stosowanie leków przeciwdepresyjnych (np. SSRI, SNRI) oraz anxiolityków.

• W przypadku trudnych do opanowania zachowań impulsywnych, drażliwości czy wrogości bywa stosowane wsparcie neuroleptykami atypowymi lub klasycznymi w małych dawkach.

• Podstawą postępowania jest jednak terapia psychologiczna — psychoterapia indywidualna, grupowa, terapia środowiskowa oraz wsparcie psychospołeczne pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F62.1 jest ważnym narzędziem dla psychiatrów i psychologów klinicznych, pozwalającym na szczegółowe klasyfikowanie przypadków, w których u pacjentów doszło do trwałych zmian osobowości jako następstwa przebytej ciężkiej choroby psychicznej. Użycie tego rozpoznania wskazuje na potrzebę długofalowego wsparcia terapeutycznego i psychospołecznego, ze świadomością ograniczonej skuteczności klasycznej farmakoterapii. Identyfikacja tej jednostki pozwala również na bardziej realistyczne prognozowanie przebiegu dalszego leczenia i planowanie opieki długoterminowej.